, gözləri böyüdü. Yusif blokun qabağındakı oturacaqda, yağışın bu gur vaxtında tək oturmuşdu. Əllərini oturacağa dirəyib fikirli-fikirli ayağı ilə yağış suları ilə oynayırdı. Qərarsız şəkildə bir qədər otaqda vurnuxan Sevinc sonra nə düşündüsə cəld öz otağına keçdi. Heç yarım dəqiqə keçmədi ki, əynində yüngül jaket, əlində çətir otaqdan çıxdı. Xavər xala da deyəsən Yusifi görmüşdü. Belə ki işini yarımçıq qoyub mətbəxdən üzü bu yana gəlirdi ki, qızını belə görüb:
-Hara gedirsən?-deyə ciddi şəkildə soruşdu.
-A...ana..o yağışın altındadır,-Sevinc nə deyəcəyini bilmirdi,-ona soyuq olacaq. Nə olar, gedim gətirim də onu
-Sevinc, bu dəqiqə səninlə bir Quran söz danışdım.
-Ana, o mənim dostumdur,-Sevinc ağlamsındı,-onu belə vəziyyətdə qoya bilmərəm.
-İndi atan işdən gəlib səni onun yanında görsə ikinizi də birtəhər eləyəcək.
-Ana, qurban olum, nə olar?-sevinc anasına yalvarmağa başladı,-Anasıgil də evdə yoxdur, o səhərə qədər yağışın altında qalacaq. Nə olar, gedim gətirim onu.
-Sənə beş dəqiqə vaxt verirəm, beş dəqiqəyə gəldin, gəldin, gəlmədin, özündən küs. Sonra atan səni aşağıda tutsa mən qarışmayacam.
-Bir dənəsən.-Sevinc sevincək anasının yanağından öpüb ayağını da geyinib tələsik aşağı düşməyə başladı. O, aşağı çatanda artıq yağış leysana çevrilmiş, külək də başlamışdı. Yusif isə vəziyyətini dəyişməmişdi. görünür, özü burada olsa da fikri çox uzaqlarda idi. Onu belə görmək Sevinci incitdi, amma birtəhər özünü ələ alıb ona sarı gəlməyə başladı.-Yusif, burada neyləyirsən?
Onun səsini eşitcək fikir dünyasından real dünyaya qayıdan Yusifin üzünə həzin bir təbəssüm qondu.
-Oturmuşam da,-deyə səsi titrədi, ayağa qalxıb-Sən nə əcəb buradasan?-deyə soruşdu.
-Yağışın altında oturarlar?-Sevinc laqeydliliyini qoruyurdu.-İslanacaqsan.-deyə çətiri açıb onun başına tutdu. Bu Yusifin ona aldığı həmin çətir idi.
-İslanmışın yağışdan nə qorxusu? Mən islanacağım qədər islanmışam, ürəyimə qədər. Əsas odur sən islanma.-deyə Yusif çətiri ona sarı tutdu. Bu vaxt əli-əlinə