başa gəzişdi, gah çölə çıxıb siqaret çəkdi, gah köhnə qəzetləri yenidən oxudu. Arvadı ona gedib yatmasını tövsiyə eləyəndə isə o türklərin mərcimək, fırın məsəlini onun yadına saldı. Hələ Yusif hərarətdən “Sevinc”deyə sayıqlayanda içəri girib onu pəncərədən atmamaq üçün özünü güclə saxladı. Sevinc də Yusif gələndən bəri atasının qorxusundan otağından çölə çıxa bilməsə də ürəyi onun yanında idi. Anası hər dəfə otağa nəsə götürməyə keçəndə onun gözünün içinə baxırdı. Yatağına uzansa da yuxu tutmur, gözlərini yumanda başını yenə onun sinəsində hiss eləyirdi. Qısası, həmin gecə Sevincgildə heç kimi yuxu tutmamışdı.
Səhər açılmışdı. Axşamdan başlayıb gecəboyu davam edən yağış səhər yaxın kəsmiş, Günəş üfüqə yüksələrək suyu buxarlandırmağa başlamışdı. Yusif ağır-ağır gözlərini açıb şüursuz şəkildə otağa boylandı. Bir anlıq harada olduğunu başa düşməsə də otağın qarşı küncündə televizorun üstündə ona baxıb gülümsəyən əlində yerköküsü olan yaşıl dovşanı görüb öz-özünə gülümsədi. Sevincgildə idi. bu dovşan da onun Sevincə hədiyyə elədiyi yumşaq oyuncaqlardan biri idi. Yavaş-yavaş hər şeyi xatırlamağa başladı. Yağışın altında romantikcəsinə islandıqdan sonra qızdırması qalxmış və Xavər xala onu təkidlə evlərinə gətirmişdi. Sonrasını onsuz da xatırlamırdı. Boylanıb divardakı saata baxdı. səkkizə on dəqiqə qalırdı. Birdən bu gün rəfiqə müəllimənin qəbir üstünə gedəcəklərini xatırlayıb dikəldi, o hələ Vahiddən qərənfilləri də götürməli idi. Paltarları divanın yanındakı stulun başında idi. Cəld durub otağın qapısını kilidləyərək geyinməyə başladı. çöldən səslər gəlmirdi. Yəqin ki, hamı yatmışdı. Əynini geyinib telefonunu axtarmağa başladı. Şalvarının ciblərini, divanın üstüdəki yorğan-döşəyi alt-üst elədi, otağa bir xeyli göz gəzdikdən sonra telefonu tapdı. Divanın altına-çölə doğru düşüb qalmışdı. Əyilib onu götürürdü ki, gözünə başqa bir şey də sataşdı. Həmin anın marağı ilə onu da divanın altından çıxardı. Üstü qızılgüllü qırmızı dəftərçə. Böyük ehtimalla Sevincin idi.