. Ehtiyatla qapıya boylanıb dəftəri vərəqləməyə başladı. vərəqlədikcə gözləri böyüyür, üzünə təəccüb qarışıq bir təbəssüm gəlirdi.
“Əziz gündəlik. Bu gün elə kefsizəm ki. O yenə də məndən qonşu sinifdən olan bir qızı ona düzəltməyimi istiyir. Diyir ki, bu dəfə sevir. Amma bilmir ki, mən də onu...əşi nəysə...” “...Eh Yusif, səni necə sevdiyimi bir bilsəydin. Amma mən səninçün ancaq dostam...” “...Görəsən bu dünyada uşaqlıq sevgisi cavabsız qalan neçə qız var?...” “Sənə demək istədiyim o qədər söz var ikən mən sənə ancaq dost deyə bilirəm...” “...Axmaq, elə bilir ki, Cavidi sevirəm. amma neyləyim, özü məcbur elədi, kimisə sevirsən, amma mənə demirsən deyə. Cavid, ıyyy. İnşallah Cavid yaxın bir əsrdə buralara gəlməz.”
Yusif sevincindən güləcəyini, ya ağlayacağını bilmir, sinəsi köksünə sığmırdı. Sevinc də onu sevirdi. Hətta çoxdan. Bəs niyə onu sevmədiyini deyirdi? Bu sualına da cavab tapmaq üçün dəftəri yenidən vərəqləyirdi ki, dəhlizdən Xavər xalanın səsini eşidilməyə başaldı. Təlaşla evin ortasında vurnuxan Yusif dəftəri necə gizlədəcəyini bilmədi. Nəhayət onu köynəyinin altında-sol böyründə gizlətdi. Xavər xala isə artıq qapının dəstəyini burmaqda idi. Yusif cəld yaxınlaşıb qapını açdı. Xavər xala onu belə tez ayaq üstdə görüb təəccübləndi. Yusif isə artıq yaxşılaşdığını dedi və qayğısına qaldığı üçün ona minnətdarlıq elədi. Sonra isə qəbirüstünə gedəcəkləri üçün Vahidə tapşırdığı qərənfilləri götürməli olduğunu deyib qapıya yaxınlaşdı. Xavər xala səhər yeməyi üçün təkid eləsə də Yusif evdə yeyəcəyini deyib tələsik onlardan çıxdı. Onu belə tələsdirən gündəlikdə yazılanlar idi.
Saat on birə yaxınlaşmaqda idi. Mikroavtobus qəbiristanlığın qabağında dayandı. Hər il olduğu kimi bu il də Rəfiqə müəllimənin sinfi doğum günündə onu unutmamışdı. Bu dəfə onu yeni və əbədi evində ziyarətə gəlmişdilər. Bu xoşbəxtlik isə hər müəllimə qismət olmur. Avtobusdan düşən uşaqlar qəbiristanlığın içərilərinə doğru irəliləməyə başladılar. Qəbiristanlıq.-insanı öz əməlləri