haqqında düşündürən və özü ilə bu dünyadan iki metr ağ parçadan başqa heç nə apara bilməyəcəyinə bir daha əmin edən yer. Torpaqdan yaranan insanın nəhayətdə torpağamqayıtdığının sübutu olan yer. Bəlkə elə buna görədir ki, yağışdan sonrakı torpaq qoxusu insan bu qədər xoş gəlir. Lakin insan burada da acgözlüyünü ortaya qoymuş, özü ilə bu dünyadam daha çox şey aparmağa çalışmışdı. Ağ daşdan, qara daşdan, mərmərdən, taxtadan olan qəbir daşları burada da varlı-kasıb təbəqələşməsinin getdiyini göstərirdi. Artıq Rəfiqə müəllimənin məzarına yaxınlaşanda Mirvari müəllimə üzünü oğlanlara tutdu.
-Kərəm, Zaman, gedin görün, buranın mollası haradadır? Gəlib dua oxusun.
Onlar “yaxşı” deyib aralandılar.
-Müəllimə, Yusifgili də gözləyək,-deyə Əli yola boylandı,-onlar da çatırlar.
-Onlar niyə ayrı gəlirlər ki? Yolda polis tutsa necə olacaq?
-Heç nə olmaz, müəllimə. Ən salamatı elə onların ayrı gəlməyidir.-deyə Mehdi də dilləndi.
Elə bu vaxt yolda qara bir “Prado” dayandı. Qabaq qapıdan düşən Yusif arxa qapını açıb qərənfil dəstəsini götürdü. Digər qapıdan-sükan arxasından düşən İsmayıl qabaqdakı mikroavtobusa baxa-baxa dodağının altında:
-Dəli şeytan deyir, ver maşını qabağa, əz keç də bunu.-deyə mızıldandı.
-Sən şeytana uyma, yoxsa, Rövşən əmi də səni əzər. Buna bax, dədəsinin maşını ilə qoçuluq eləyir. Papanın gül balası.
-Nə gül bala e? Maşını kişidən alana qədər bilirsən nə qədər yalvarmışam?
-Nə demisən, səncanı? Demisən ki, dədə bizim uşaqları köhnə sevgilimin nişanlısı aparır, ona görə də mən o maşınla gedə bilmərəm?
-Məzələnmə. Kişi gördü ki, çox dirəşirəm, axırda hirslənib dedi ki, polis tutsa, mən səni tanımıram.
-Yox, şükür Allaha ki, yaxşı gəldik. Yubanmayaq, uşaqlar bizi gözləyir.
-Yox e, mən qayıdanda mütləq bunu əzəcəm.-deyə İsmayıl qəbiristanlığa girə-girə nifrətlə içində Xəlil olan mikroavtobusa baxıb deyirdi.
Yusiflə İsmayıl qəbiristanlığa girib palçıqlı cığırlarla getməyə başladılar. Onlar çatanda isə artıq molla da gəlmişdi. Yusif əlindəki