i qərənfil dəstəsini qəbrin üstünə qoyduqdan sonra molla dua oxumağa başladı. Əllər göyə açıldı, gözlər doldu, dodaqlardan dualar yüksəldi. Duadan sonra molla getdi. Qızlar qərənfilləri dəstədən açıb qəbrin üstünə sərdilər. Ayan ağlaya-ağlaya:
-Müəllimə, sizdən sonra bizim üzümüz heç gülmədi, başımızdan bəla əksik olmadı. Ana öləndən sonra balalarının halı pərişan olan kimi siz öləndən sonra da bizim halımız pərişan oldu.-deyirdi.
-Yaxşı insanlar niyə az yaşayır? Bu dünya çox ədalətsizdir.-deyə Sevinc də ağlamsındı.
-Qızlar, elə deməyin, müəllimənin ruhu bizdən inciyər.-Leyla məzəmmətlə onlara baxdı.-O heç vaxt öz həyatından şikayət eləmədi.”Bacardıqca yaxşılıq eləyin, çünki insana o dünyada duadan başqa heç nə çatmır.”deyirdi. İndi onun da bizim dualarımıza ehtiyacı var.
Bu vaxt yolda daha bir maşın dayandı. Maşından iki balaca uşaq, bir qadın və bir kişi düşdü. uşaqlar maşından düşər-düşməz qəbiristanlığa tələsik qəbiristanlığa girdilər və ağlamağa başladılar. Biri gəlib məzar daşını qucaqlamış, digəri isə dizi üstdə məzarın qabağında oturub ağlayırdı. Bunlar Rəfiqə müəllimənin əkiz övladları-Nərminlə Emin idi. bu mənzərə hamını kövrəltdi. Qızlar yenidən ağlamağa başladılar. Mirvari müəllimə əyilib Nərmini qaldırmaq istəsə də o etiraz eləyib daha möhmək ağladı. Bu vaxt maşından düşən qadınla kişi də artıq onlara yaxınlaşmaqda idi. Biri rəfiqə müəllimənin yoldaşı, digəri isə bacısı idi. Kişi gəlib uşaqlarını qucaqladı. Qadın isə ağlamsına-ağlamsına Mirvari müəlliməyə və uşaqlara müəllimlərini yad etdikləri üçün təşəkkür elədi. Çox keçmədi ki, on birlər qəbiristanlıqdan çıxmağa başladılar. Avtobusa çatanda Mirvari müəllimə nəzərlərilə uşaqları saya-saya:
-Hamınız buradasınız? Qalan yoxdur?-deyə soruşdu.
-Yox, müəllimə, hamı buradadır.-deyə Leyla da uşaqları saya-saya dedi.
-Haradan hamı buradadır? Ələddin yoxdur.-deyə Kənan biraz etiraz, biraz da narahatlıqla dilləndi.
-Bayaq yanımızda idi axı, hara yoxa çıxa bilər?-deyə Əli də narahat şəkildə