dilləndi.
-Bəlkə əl telefonuna zəng eləyək?
-İndi sən guya ağıllısan da?-Mehdi üzünü turşudaraq Züleyxaya baxdı-Ay qız, bayaq qəbiristanlığa girəndə hamı telefonunu səssizə almadı?
-Siz dayanın, mən gedib baxıram.-deyə Kənan içəri qayıtdı. Təlaşla sağa-sola baxa-baxa Rəfiqə müəllimənin qəbrinə yaxınlaşdı. Onun yoldaşı bayaq onlardan bir oğlanın qəbiristanlığın içərilərinə doğru getdiyini dedi. Bu Kənanı daha da təlaşlandırdı. Addımlarını yeyinlədib qəbirlərin arası ilə getməyə başladı. Bir xeyli getdikdən sonra addımlarını yavaşıtdı, ayaq saxalyıb gördüyü mənzərəni başa düşməyə çalışdı. Ələddin qoşa qəbrin qarşısında dizi üstdə yerə oturub ağlayır, sanki qarşısındakılar ilə danışırdı. Heç nə başa düşməyən Kənan gözlərini qoşa qəbrə dikdi:
-Musayev Sirac? Musayeva Humay?-deyə öz-özünə pıçıldadı.-Bu familya...-birdən bir neçə həftə əvvəl Ələddinin dəftərində qəfil gördüyü “Musayev” yazısını xatırladı,-yoox, bu ola bilməz.-deyə başını buladı.-Bunlar Ələddinin xalası ilə xalası əridir.-deyə tez də özünü inandırdı.-Bəs niyə Ələddin buradadır?-daha çox gözləməyib ona yaxınlaşdı. Əyilib əlini onun çiyninə qoydu.-Çıraq, uşaqlar səni gözləyir.
Onu görcək Ələddin diksindi. Üz-gözünü silib yerində vurnuxa-vurnuxa:
-Deməli, sən də öyrəndin, hə?-dedi.
-Nəyi?-deyə Kənan təəccüblə qaşlarını çatdı. Yəni şübhələri doğru idi?-Yoxsa bunlar sənin...
-Hə Kənan, bunlar mənim ailəmdir.-səsi titrəsə də Ələddin özünü mərd tutmağa çalışırdı.
-Necə yəni ailən?-Kənan daha da təəccübləndi.-Axı sənin ailən var.
-Kənan, Ələddin, nə olub burada?-arxadan Əlinin səsi eşidildi.
Onlar başlarını arxaya çevirəndə Əlidən başqa digərlərinin də burada olduqlarını gördülər. Mirvari müəllimə iləLeyladan başqa hamı təəccüb və maraqla bir onlara, bir də qəbirlərə baxırdı.
-Bıy, bunlar kimdir, çıraq?-deyə Mehdi maraqla ona baxdı.
-Ailəm,-deyə Ələddin ağır-ağır ayağa qalxdı,-bunlar mənim ailəmdir.
Çaşqınlıq və təəccüb dolu baxışlar, pıçıldaşmalar, “Zarafat eləyirsən?”deyə suallar.
-Tanış olun,