ə üstündə “Məktəb şəkillərim” yazılmış Fujifilm açıqçasını gördü. Bu ki onun şəkilləri idi. Bütün şəkillərdə Əli var idi. Ya da Əli olan bütün şəkillər bu açıqçada idi. Bəs burada nə gəzirdi? Açıqçanı açıb şəkilləri ovcuna tökdü. Budur, birinci sinfin ilk dərs günündə çəkilmiş bir şəkil. Qabaqda qara qoşa hörükləri, ağ iri bantları olan iki qız əlləri partada bir-birinin üstündə şəklə gülümsəyirlər. Bu şəkildə Ayanın yanındakı qız Leyla idi. Onlardan bir sıra arxada isə qaraşın, yumrusifət bir oğlan qaşlarını düyünləyib dilini çıxararaq şəklə baxır. Bu şəkil Əlinin Ayanın bantını dartması və Ayanın anasının ona hirslənməsindən sonra çəkilmişdi. Ayan bu şəklə hər baxanda gözləri yaşarana qədər ürəkdən gülərdi. Bu dəfə də gözləri yaşardı. Amma gülməkdən yox.
-Burada neyləyirsən?-deyə otağa girən Xatirə müəllimə Ayanın əlindəkiləri və gözlərinin yaşardığını görüb,-Onları haradan tapdın?-deyə ona yaxınlaşdı.
-Gizlətdiyin yerdən.-Ayan hirslə ona baxdı.
-Mən bunları gizlətməmişdim. Sadəcə sən yaralanandan sonra xala xahiş elədi ki, bunlar məndə qalsın. Sən görüb pis olmayasan deyə. Görürsən, indi də ağlayırsan?
-Xatirə, saçımı belə hörə bilərsən?-deyə Ayan boynunu buraraq şəkli ona göstərdi.
-Niyə hörmürəm? Gəl, əvvəlcə səhər yeməyimizi yeyək, sonra.-Xatirə müəllimə onun saçlarını sığallayaraq şəkilləri ondan alıb açıqçaya, açıqçanı isə yerinə qoydu.
İşə getmək üzrə olan Nuridə xala qapıda qarşılaşdığı qonşusuna oğlundan gileylənirdi:
-Eh ay qonşu, bu gədənin dərdi məni öldürəcək. İki gündür daş atıb başını tutur ki, sənədlərimi vermirəm. Bütün hazırlıqlardan çıxıb. Guya rayona gedəcək, oradan gəlib gələn ay əsgərliyə gedəcək, sonra da gəlib Rusyetə-ağıllı əmisi oğlanlarının yanına. Dil tökürəm, yalvarıram, xeyri yoxdur. Heç atası ilə də danışmır. De, iki gündür, özünü kilidləyib otağına, ya komputerilə oynayır, ya da uzanıb yatır. İndi də deyir, son zəngə getmirəm. Başıma haranın daşını töküm, bilmirəm.
Bunları eşitmək iki gündür, onsuz da fikirləri və