yuxuları qarışmış Sevinci daha da çıxılmaz vəziyyətdə qoyurdu. Deməli, Yusif bu dəfə qərarında qəti idi və bu gedişlə öz həyatını məhv eləyəcəkdi. Digər tərəfdən də ailəsinin Yusifi qəbul etməməsi Sevincə çıxış yolu qoymamışdı. Bunları fikirləşə-fikirləşə fenlə saçlarını düzləşdirdi, gözünün karandaşını və yanağının allığını çəkdi, saçına ağ abadoku taxıb ıqsa tellərini qabağa çıxardı, güzgüdə bir xeyli özünə və məzunluq donuna tamaşa elədi. Birdən çöldən gələn siqnal və ardınca da “Yusif” deyə qışqıran səslər onun diqqətini çəkdi. Bunlar Əli ilə İsmayılın səsi idi. Sevinc cəld otağından çıxıb mətbəxə, oradan da eyvana çıxdı. İsmayıl hələ də üzüyuxarı qışqırır, Əli isə əlində telefon yuxarı boylanırdı. Sevinci eyvanda görən İsmayıl:
-Sevinc, bu dostun haralardadır?-deyə soruşdu.-İki gündür ortalıqda yoxdur.
-Nə bilim, heç mən də görmürəm.
-Hazırsansa, düş gəl, biz aparaq səni. Parka gedirik, uşaqların hamısı orada olacaq, oradan da məktəbə gedəcəyik.
-Yaxşı, düşürəm indi.-deyən Sevinc məyus şəkildə beşinci mərtəbəyə boylanıb köks ötürdü, sonra içəri keçdi.
-Götürmür?-deyə İsmayıl hələ də qulağında telefon yuxarı boylanan Əliyə baxdı.
-Yox.-deyə Əli başını buladı.
-Yusif!-İsmayıl yenidən, bu dəfə daha bərkdən yuxarı səslənərək əlini iki dəfə bərk-bərk siqnala basdı.
-Hə?-deyə nəhayət ki, yuxulu gözlərini ova-ova eyvanda görünən Yusif bezgin halda aşağı baxdı.
-Azzar hə? Haradasan ə?-İsmayıl onu belə görüb acıqlandı.
-Evdə.
-Evdə.-Əli onun ağzını yamsıladı.-Qırxlı gəlin kimi nə özünü evə basmısan? Niyə hələ də hazır deyilsən?
-Dünən sənə demədim, gəlməyəcəm?
-Yusif, deyəsən keçən dəfə səni yaxşı döyməmişdim.-dişlərini damağına sıxan Əli acıqlı-acıqlı ona baxdı.-Mənim əsəblərimlə oynama, geyin gəl aşağı!
-Əli, dirəşmə, gələsi halda deyiləm. Siz gedin, sizə xoş əylənmələr.-Yusif gəldiyi kimi də bezgin şəkildə içəri qayıtdı.
-Cəhənnəmə gəl!-deyə Əli dodağının altında mızıldandı.
-Niyə hirslənirsən? Sən ondan betər idin ki.-İsmayıl kinayə ilə ona axıb