b gülümsədi.
Beş dəqiqə keçmədi ki, Sevinc aşağı düşdü, eyvanda ona baxan anasına əl eləyib maşına mindi.
Parkın qabağı və içərisi bu ilki məzunlarla dolu idi. İsmayıl maşınını qarşıdakı “Ford”la üzbəüz saxladı. Bu Ayanın atasının maşını idi və qabaq oturacaqda atasından başqa Ayan da var idi. Əli onu görcəl tutuldu, bədənini həyəcanın yaratdığını bir üşütmə basdı, narahat halda yerində qurdalandı. Ayan da onu görmüşdü, lakin gözlərini yerdən qaldırmırdı.
-Əli, düş Sevinc üçün qapını aç.-deyə anidən gələn Sevincin səsi Əlini özünə gətirdi. İsmayıl özü də oturduğu yerdən qapını açaraq düşməyə hazırlaşırdı.
Əli maşından düşüb Sevincə qapını açsa da fikri qarşıdakı maşında idi. qara qoşa hörüklü bu gözəl onu yenə də on il əvvələ aparmışdı. Kaş o illərdən bu yana heç gəlməyə idilər. Kaş hər şey başqa cür bitəydi. Ayangil də maşından düşməyə başladılar. Maşında Ayandan başqa Asya və Züleyxa da var idi. Sevinc gedib qızlarla görüşdü. Züleyxanın tək olması İsmayılın Sevili sonuncu dəfə görə bilmək ümidini qırmışdı. Burada yox idisə, deməli son zəngə də gələ bilməyəcəkdi. Artıq digər maşındakı uşaqlar da düşməkdə idilər. On bir alar parkın girəcəyində toplaşaraq kollektiv şəkil çəkdirdilər. parkda bir neçə yerdə şəkil çəkdirdikdən sonra yenidən maşınlara doluşaraq məktəbə üz tutdular. Sevinc artıq Ayangilin maşınında idi və çox kefsiz idi. Qızlar da onun bu halının səbəbini başa düşmüşdülər. Maşın binalarına yaxınlaşanda Sevinc Akif əmidən maşını saxlamasını xahiş elədi və Asyanın qulağına pıçıldayaraq:
-Anam soruşsa deyərsiniz ki, kapronu süzülüb.-dedi.-Narahat olmasın, məndə açar var.
Maşından düşərək evə tələsdi. Pillələri iki-iki çıxıb özü ilə götürdüyü açarla qapını açıb evə girdi. On beş dəqiqədən sonra girdiyi kimi də tələsik evdən çıxdı. Lakin bu dəfə qucağında Yusifin ona səkkiz martda hədiyyə elədiyi ağ ayıcıq var idi. Cığ-cığa kloka bükülü idi. Qapını kilidləyib yuxarı qalxmağa başladı. Ayıcığı Yusifgilin qapısına qoyub zəngi basdı və tez də pillələri