kimdir?
“Sənsən” deməmək üçün özünü güclə saxladı. Sonra gözlərini qaçıraraq laqeydliklə:
-Nə bilim,-deyə çiyinlərini çəkdi,-bəlkə evdə nəsə problemləri var.
-O da ola bilər. zarafat bir yana, sən ona nəsə demək fikrində deyilsən? Bax, əgər çəkinirsənsə, sənə kömək elə...
-Kənan,-deyə Ələddin dəhlizin ortasında dayandı,-hələ ki, səndən xahiş eləyirəm. Bax, bu bəlkə də otuzuncu dəfədir, bir də məndən onun haqqında heç nə soruşma. Mən sizin kimi vaxtımı belə boş-boş şeylərə sərf eləyə bilmərəm. Olimpiadaya hazırlaşıram. Sən də biraz dərslərinlə məşğul olsan, yaxşı olar.
Ələddin bunu deyib cavab gözləmədən iri addımlarla ondan aralandı. Kənan növbəti dəfə təəccüblə onun arxasınca baxırdı. O heç cür Ələddinin Leyla mövzusunda belə aqressiv olmasını səbəbini anlaya bilmirdi.
Sinif isə demək olar ki, tam boşalmışdı. İsmayıl bayaqdan bəri Sevilə göz-qaşla nəsə başa salmağa çalışır, heç nə başa düşməyən Sevil isə təəccüblə ona baxırdı. Bu vaxt yaxınlaşan Sevinc onun qulağına:
-İsmayıl deyir ki, çıxmasın, sinifdə qalsın.-deyə pıçıldadı.
Sevil yalnız indi başa düşərək həyəcanlanmağa başladı. Üzünü Züleyxaya tutub nəsə demək istəyirdi ki, Züleyxa
-Başa düşdüm, can.-deyə gülümsədi.-Bax, amma dərsə gecikmə ha.
Züleyxa da son çıxanlarla birlikdə sinfi tərk elədi. Hamının getməyindən tam əmin olan İsmayıl əlləri arxasında nəsə gizləyirmiş kimi Sevilə yaxınlaşdı. Sevil də bu arada çantasında nəsə axtarırdı. Bu səssizlikdə İsmayılın ona yaxınlşadığını hiss eləsə də anidən dönüb onu qarşısında görcəkdiksindi, həyəcandan əl-ayağı əsdi. Gözlərini ona zillənmiş gözlərdən qaçıraraq:
-Dərsə gecikirik.-dedi.
İsmayıl vecinə almayaraq çiyinlərini çəkdi.
-Nədir, vecinə deyil?
İsmayıl yenə çiyinlərini çəkdi
-İsmayıl, zarafat bir yana...
-Gözlərini yum.
-Nə?
-Gözlərini yum!
-Niyə e?
-Çox sual vermə. Dərsə gecikirik, gözlərini yum.
-Uff, yaxşı.-deyib gözlərini yumdu.
İsmayıl onun əlini tutaraq digər əlilə arxasında gizlətdiyini əlinə verdi.
-Hə, indi aç