düşüb aşağıda gizləndi. Bir xeyli gözlədi, amma qapı açılmadı. Yenidən yuxarı qalxmaq istəyirdi ki, bu dəfə qapı açıldı və Sevinc əyilərək pillələri arxa-arxaya düşdü. Hələ də yuxulu və kefsiz olan Yusif qapıdakı gözlənilməz qonağı görcək duruxdu, gözlərini ovub yenidən ona baxdı. Bu burada nə gəzirdi? Diqqətini ayıcığın qarşısındakı vərəq çəkdi. Əyilib vərəqi götürdü, qatını açdı və oxudu:
“Sənin yalançı, oyunbaz olduğunu bilirdim, amma bu qədər qorxaq olduğunu yox. Gördüm məni nə qədər sevirsən. İlk çətinlikdən geri çəkilib dala baxan namərddir deyib qaçırsan. Amma yenə də gec deyil, hər şeyin düzəlməyi səndən asılıdır. Bilirəm ki, nə vaxtsa buna görə peşman olacam, amm mən sənə bir şans verirəm. Yarım saata məktəbdə ol. Yadımdan çıxmamış, AD GÜNÜN MÜBARƏK! Hər il ad günüm niyə son zəngə düşmür deyə zarıyırdın. Nə istəyirsən bu ilki son zəng ad gününlə eyni gündür. Mən olsaydım, belə bir fürsəti qaçırmazdım. Sevinmə, hədiyyə sənin üçün deyil. Bilirəm ki, balaca Sevincə heç nə almamısan. Bunu verərsən. sənə yarım saat vaxt verirəm. Yarım saata gəldin, gəldin, gəlmədin, səni əsgərliyə özüm yola salacam. Yarım saat! Qeyd: Evdən çıxanda ütünü söndürməyi, qazı, suyu və qapını bağlamağı yadından çxarma.”
Yusif gözlərinə inana bilmir, yazılanları təkrar-təkrar oxuyurdu. Bayaqkından fərqli olaraq üzündə xoş bir təbəssüm var idi. Həyəcandan köksü sinəsinə sığmırdı. Elə bu halda da ayıcığı alıb, sevinə-sevinə içəri keçdi. Sevinc isə pillələri düşüb blokdan çıxdı. Yolboyu elədiyinin düzgün olub-olmaması haqqında içində şeytanla mələyin mübarizəsi getdi. O, çox böyük bir risk etmiş, ailəsinin buna necə reaksiya verəcəyini bilə-bilə Yusifə şans vermişdi. Amma həyatının bir parçası, uşaqlıq dostu, ilk sevgisinin birdəfəli onun həyatından getməsinə də razı ola bilməzdi.
Məktəb isə sonuncu dəfə öz göyərçinlərini qoynuna almaqda idi. On birlər sonuncu dəfə doğma məktəbdə, müəllimləri və sinif yoldaşları ilə birlikdə idilər. Gözlərdə sevinc və həyəcan, dodaqlarda kədər