r qarışıq bir təbəssüm var idi. Adətən dərs təkrarlamaq üçün çırpınanlar bu gün sonuncu dəfə bir-biriləri ilə ünsiyyətdə olmaq üçün çırpınırdılar.
-Bəlkə bu məktəbə hey, bir də gəlmədim. Sinif salamat qal, dərs salamat qal.-Mehdi səsini başına atıb oxumaqda idi. Həmişə boş-boş danışması, həyatı vecinə almaması ilə fərqlənən Mehdinin də gözlərində bir kədər var idi.
-Mixaylo,-deyə əlində telefon qızların şəklini çəkməklə məşğul olan Asya onun səsinə dönüb arxaya baxdı,-sən Təhsil Nazirliyinə gedirdin. Nə oldu, qapıdan buraxmadılar.
-Yox e, Asya bajı, axot olmadı. Yoxsa mənim kimi bir şəxsiyyəti şəxsən təhsil naziri özü qəbul edəcəkdi.-Mehdi özünəməxsus bir əda ilə dilləndi.
-Da, da, obsolutno. Daje qırmızı kovrolit də sərəcəkdilər.
-Bəs necə?
-Asya, çiçək açdıq e, burada,-deyə şəkil çəkdirmək üçün əkizlərin arasında əlləri qoynunda dayanan Leyla narazılıqla dilləndi.
-İzvini, doroqoya.-deyə Asya üzünü onlara tutdu.
Sevili sonuncu dəfə heç olmasa məktəbdə görə bilməmək qorxusu yolboyu İsmayıldan əl çəkməmiş, hətta qəza vəziyyəti də yaratmışdı. Son anda sükanı yığışdırmış, maşını qarşıda gedən digər sinif yoldaşlarının olduğu maşına vurmadan saxlamışdı. Lakin sinfə qalxanda Sevili onlardan qabaq sinifdə görüb rahatlaşmışdı. Bəs bütün bu təlaş, həyəcan nəyə lazım idi? Onun olmayan, heç vaxt da olmayacaq biri üçün dəyərdimi? O Sevili unutmalı idi, hətta buna məhkum idi. Beləcə özündən xəbərsiz gözlərini Sevilə zilləyib fikrə getmişdi. Anidən arxaya dönən Sevil İsmayılın nəzərlərini öz üzərində görüb duruxdu, yenidən qabağa çevrildi. İsmayıl da həyəcanlandı, tez gözlərini çəkib narahat şəkildə yerində qurdalandı. İlk günkü kimi yenə də gözləri toqquşmuşdu, amma bu dəfəki duyğular heç də xoş deyildi.
-Unutmalıyıq smaylik, unutmalıyıq.-Əli ona baxıb məyus şəkildə başını yelləyirdi.
Ayan Aygün müəllimənin yanında idi. Aygün müəllimə təlaşla otaqda o tərəf-bu tərəfə vurnuxur, Ayan isə narazı halda əlindəki vərəqə baxırdı.
-Aygün müəllimə, axı bu mənim şeirim