deyil.
-Bilirəm, ay qızım, bilirəm. Dünəndən mənim başıma gəlməyən oyun qalmayıb. Dünən bütün uşaqlardan şeirləri yığdım ki, aparıb evdə çap eləyim, səliqəli alınsın. Tərslikdən printer xarab oldu, dedim, eybi yox, qaytarıb gətirərəm. Sağolsun, qızım da bir qab suyu boşaltdı stolun üstünə, sizin şeirlərin hamısı suyun içində. Bəziləri vabşe oxunmaz halda idi, deyəsən sənin şeirin də elə onların arasında itdi, getdi. Qalanlarını da qızıma cəza olaraq təzədən yazdırmışam. Əlindəki şeir pisdir ki?
-Yoox,-deyə Ayan sətirlərə göz gəzdirə-gəzdirə dilləndi,-prosto biraz uzundur. Bir də burada on bir d yazılıb?-vərəqi ona göstərdi.
-Baxım,-Aygün müəllimə vərəqə doğru əyildi,-hə, yəqin ki, d.dir. Sən istəsən a oxuyarsan.
-Yaxşı müəllimə, mən gedim.-deyə Ayan qapıya yaxınlaşdı.
-Hə get qızım, yaxşı-yaxşı hazırlaş.
Saat ona on beş dəqiqə qalmaqda idi. Sevinc narahat şəkildə gah saatına baxır, gah da pəncərəyə boylanırdı. Yusifin cəmi on beş dəqiqəsi qalırdı. Görəsən, o bu on beş dəqiqəyə özünü yetirə biləcəkdimi? Ya bilməsə idi nə olacaqdı?
-Sevinc, Yusif gəlməyəcək?-deyə bir səs onu fikrindən ayıltdı. Sağa baxanda Züleyxanın sual dolu baxışlarla ona baxdığını gördü.
-Kim?-deyə guya eşitmirmiştək təkrar soruşdu.
-Yusif gəlməyəcək?
Yusifin adını çəkərkən Züleyxanın gözlərindəki ifadə dəyişməmişdi. Eyni çəkingənlik, eyni həyəcan, eyni sevgi. Yusif bu məktəbdə Züleyxa qədər heç bir qızın qəlbini qırmamışdı, amma Züleyxa bir an olsun onu sevməkdən əl çəkməmişdi. Bəs onda Sevinc nədən qorxurdu? Bir Züleyxa qədər olmayacaqdı?
-Gəlməlidir,-deyə düşüncəli halda başını yellədi,-mütləq gəlməlidir.
Tələsik sinfə girən Leyla gözləri ilə Ələddini axtarmağa başladı. Bu vaxt Kənanla qolboyun şəkil çəkdirən Ələddin Leylanın ona sarı boylandığını görüb Kənanla Mehdiyə gözləmələrini deyib onlardan aralandı.
-Muştuluğuma nə verirsən?-deyə Leyla sevincək ona baxdı.
-Ömrümü... ee, bb...bbağışla,-deyə Ələddin tez də sözünü düzəltməyə çalışdı,-elə muştuluq aldın ki, nə deyəcəymi