uşaqlar.
-Salam!!!
-Əyləşin. Əvvəla hər birinizi son zəng münasibətilə təbrik edirəm. Sizinlə acılı-şirinli, davalı-qırğınlı günlərimiz oldu. Siz məni çox hirsləndirdiniz, mən sizə çox əsəbləşdim. Amma bilin ki, mən sizdən heç vaxt narazı olmadım. Mən heç vaxt sizin haqqınızda danışarkən cəsarət eləyib “Mənim sinfim”demədim. Çünki siz mənə Rəfiqə müəllimənin əmanəti idiniz və siz də onun adını doğrultmağı bacardınız. Bunu bu günə qədər heç yerdə deməmişəm, amma bu gün burada sizə açıram. Hər dəfə sizin başınızda bəla olanda Rəfiqə müəllimə mənim yuxuma girirdi, “Müəllimə, uşaqlara kömək eləyin, onları darda qoymayın.”deyirdi. Bəziləriniz çox ağır günlər keçirdiniz, çətin sınaqlardan keçdiniz. Amma unutmayın ki, bundan sonra sizi daha çətin günlər və sınaqlar gözləyir. Sizə o sınaqlardan üzüağ çıxmağı arzulayıram. Unutmayın, ən böyük məktəb elə həyatın özüdür, məktəb isə sadə cə həyat məktəbinə hazırlıq mərhələsidir. Nə olursa olsun, inamınızı itirməyin və düz bildiyiniz yolda dönməyin. Bir də səbrli olun. səbr hər işin açarıdır. Bəlkə bu gün alımadı deyə heyfsləndikləriniz bir gün başqa yerdə, başqa şərtlər altında qabağınıza çıxacaq? Bax onda səbrin və inamın necə gözəl bir şey olduğunu anlayacaqsınız. Bir daha hər birinizə həyat məktəbində uğurlar arzulayıram.
Mirvari müəllimə özü ilə birlikdə hamını ağlatmışdı. O bəlkə özünü çox dəyərləndirmirdi, amma şagirdlərinin ondan da öyrəndikləri çox şeylər var idi. Onun çıxışı səsi bəlkə birinci mərtəbəyə qədər gedəcək bir alqışla qarşılandı.
-Çox sağolun, müəllimə. sayənizdə bu kasetə başdan ağlayayıq.-Zaman əl kamerasını söndürə-söndürə dilləndi.-Yaxşı ki, çəkdim. Bu sözlər bizə bir ömr boyu lazım olacaq
-Durun, durun, durun,-Kərəm ayağa qalxaraq kövrəlmiş sinfə üzünü tutdu,-ağlamaq vaxtı deyil. Durun sinif rəhbərimizlə şəkil çəkdirək.
Hamı ayağa qalxaraq lövhənin qabağına toplaşdı. Kənarda durub pəncərəyə boylanan Sevincə qızlar nə qədər şəkil çəkdirmək üçün təkid eləsələr də o “Dostum gəlməsə,