, çəkdirməyəcəm.”deyirdi. Bir neçə şəkil çəkdirdikdən sonra uşaqlar kameraya ürək sözlərini dedilər və artıq saat onda siniflərilə vidalaşaraq tədbir üçün aşağı düşməyə başladılar. İlin ən hay-küylü sinfi elə hay-küylə də məktəbi tərk elədi. Sinifdən foyeyə qədər bütün məktəb onların “11a” sədalrına qulaq asmalı oldu. Məktəbin həyətində isə əsl bayram abu-havası, can-fəşanlıq yaşanırdı. Məktəb əvvəlki illərə nisbətən bu il daha yaxşı mühafizə olunurdu. İki polis maşını və dərs polis məktəbin hər iki darvazasında keşik çəkirdi. ADNA hadisələrindən sonra bütün məktəblər belə mühafizə olunurdu. Hətta şagird və müəlllimlərdən başqa heç kim məktəbə buraxılmırdı. Himnin səslənməsindən sonra Oqtay müəllim giriş sözü ilə tədbiri açaraq bu ilki məzunları, onların müəllimvə valideynlərini təbrik elədi, on birlərə gələcək həyatlarında uğurlar arzuladı. Bir-iki müəllimin çıxışından sonra şeir demək üçün söz on birlərə verildi. A sinfi olduğundan ilk şeiri Ayan deməli idi. O həyəcanla pillələri çıxıb kürsüyə qalxdı. Hamını salamladıqdan və öz sinif yoldaşları və digər on birləri təbrik elədikdən sonrqa böyük həyəcan və ürək çırpıntıları ilə şeirə başladı.
Tökülür gözlərimdən
Qəm-kədər damcı-damcı
Dolanır ürəyimdə
Kəsilməyən bir sancı.
Sonuncu...
Dərs günü yada düşür
Yavaş-yavaş sürüşür
Yanağımdan damcılar.
Dolancaq qəlbimdə
O illərin həsrəti
Axtaracam hər yerdə
Aldığım o qiyməti.
Gözlərim gəzəcəkdir
O qapının önündə
Qədrini bilmədiyim
İlk və son məhəbbəti.
Əziz müəllimimim
Qayğıkeş nəsihəti
Yenə yadıma düşür,
Yenə gözlərim dolur,
Dodaqlarım büzüşür.
Yavaş-yavaş sürüşür
Yanağımdan damcılar.
Kəsilməyən sancılar
Dolancaq qəlbimdə
On bir a sinfinə
Qayıtmayacam bir də!
Ayanın ifası hamını kövrəltmişdi. Ən çox da Əlini. Həm kövrəlmişdi, həm də çaşqınlıq içərisində ona baxırdı. Bu şeiri axı başqası oxuyacaqdı. Necə olmuşdu ki, şeir Ayana çatmışdı? Şeirin Əliyə aid olduğunu bilən bəziləri də maraq və təəccüblə ona baxırdılar. Özünü saxlaya bilməyən Ayan