ağlaya-ağlaya məktəbə girdi. Hədiyyəsini anasına verən sevinc də onun arxasınca məktəbə girdi. Ayan Xatirə müəlliməni qucaqlayıb ağlayırdı. Çöldə isə a-lar Yusifi gördüklərinə həm sevinmiş, həm də təəccüblənmişdilər. Yusif isə onalrın arasında sevincu axtarırdı. Uşaqlardan onun yuxarı çıxdığınıöyrənib izdihamı yara-yara yuxarı çıxıb məktəbə girdi. Lakin Sevinci burada görə bilməyib narahat oldu. Bufetə tərəf getdi. Sevinc Aaynla bufetə gedən dəhlizdə idi və onu sakitləşdirirdi. Sevinci görüb rahatalşsa da Yusif Ayanı ağlayan görcək:
-Ayan, nə olub, niyə ağlayırsan?-deyə təlaşla soruşdu.
Yusif görmək Sevinci həm sevindirmiş, həm də həyəcanlandırmışdı. Yusif gəlmişdi, amma bir saatdan sonra.
-A, Yusif,-Ayan gözlərini silə-silə ona baxdı,-nə yaxşı gəldin?
-Nə bilim,-deyə Yusif Sevincə baxa-baxa,-dedim bəlkə gəlməyimə sevinənlər olar.-dedi.
-Onda yaxşı eləmisən.-ona göz vuran Ayan ayaqlanaraq qalması üçün Sevincə işarə elədi.
Ayan sürətlə onlardan uzaqlaşıb foyeyə çıxan dəhlizə burulurdu ki, Əli ilə toqquşdu. İkisi də bir-birinə dəyib yay kimi geri atıldı. Amma gözləri maqnit kimi bir-birini çəkdi. Əli bu dəfə gözlərini qaçırıb ondan aralanmadı, onsuz da bu gözləri bir də görməyəcəkdi. Qarşısında yenə qoşa qara hörüklü o balaca qız durmuşdu sanki. Əli bir anlıq əl atıb onun bantını dartmaq da istədi, amma... təəssüf ki, eləyə bilmədi. Səbəb bunu eləmək üçün kifayət qədər böyüməsi deyildi, sevdiyinin gözlərinə baxıb əllərini tutaraq sevdiyini deyə bilməyəcək qədər çarəsiz olması idi. Nə ümidlərlə sevmişdi onu, nə xəyalları var idi. hamısı bir heç imiş. Bəlkə də olmayacaq duaya amin dediyi üçün başına bütün bunlar gəlmişdi.
Əlim göydən enməyəcək,
De yetişsin səsim sənə.
Duam göydən enməyəcək
Bir tək ümid sən göndər mənə.
Əlimizdən nədən uçub getdi
Ömrümüzun ilk sevgisi?...
Sanki çöldəki mahnı da onlar üçün idi. Elə bu oqtay müəllimin əsəbi səsi eşidildi.
-Bu nə mahnıdır? Buranın məktəb olduğu yadınızdan çıxıb deyəsən.
Ayan yenə Əlidən bir səs