s çıxmadığını görüb ondan aralandı. Digər tərəfdə isə Yusif hələ də Sevincə baxır, ondan nəsə deməsini gözləyirdi.
-Sevinc, bir söz deməyəcəksən?
-Mən sənə sözümü bayaq-qapının ağzında dedim, Yusif. Yarım saat. Sən isə bir saata gəldin. Bundan sonra gəlməsə idin də olardı.
-Sevinc, Allaha and olsun ki, mən tez gəlmək üçün əlimdən gələni elədim. Tərslikdən hər şey bir-birinə qarışdı. Köynəyimi yandırdım, bax, başqa köynək geyinib gəlmişəm, şalvarıma qoşa-qoşaq xətlər salmışam. Mən nu günə qədər əlimə ütü alan adam deyiləm. Səhər çörəyimi də yeməmişəm, ayaq üstdə bir stəkan çayı içib gəlmişəm. Hələ açarı axtarmağımı demirəm. Ev xarababazara oxşayır, mama günorta gəlib evi o halda görsə, ürəyi tutacaq. Amma mən bütün bunlara baxmayaraq buradayam, Sevinc,-deyə Yusif əlini uzadıb onun əlini tutdu, gözlərinə baxıb-səni sevirəm.-dedi.
Sevinc gözlərini qaçırdı. Gec gəldiyi üçün Sevincə acıqlı idi, amma yenə də Yusif burada idi. Elə möhkəmcə əlini tutan əli də buz kimi idi.
-Sevinc, sən də mənə nəsə deməli deyilsən?-deyə Yusif onun nəzərlərini öz üzərinə çəkə bildi.
-Nəyi deməliyəm?
-Məni sevdiyini.
-Bilirsən də onsuz.
-Bilmək ayrı, eşitmək ayrı. Mənə bir şans vermirsən?-Sevinc yenə gözlərini qaçırdı. Çətin məqam yetişmişdi və o bir qərar verməli idi. Anası ilə atasının reaksiyasını düşünməyə başladı.-Bilirəm, nəyə görə narahatsan. Mən o atanın oğlu ola bilərəm amma, onun elədiklərini təkrar eləməyəcəm. Sənə söz verirəm, səni peşman eləməyəcəm.
-Məni başqasına dəyişməyə cəhd eləsən, səni öldürərəm.-Sevinc gözləri dolmuş şəkildə hirsli-hirsli ona baxdı.
-Yox, yox, əsla. Belə bir şey eləməyə cəhd eləsəm, mən özüm-özümü öldürəcəm. Mən sadəcə səni sevirəm və sevəcəm də. İndi qərar ver, mən evə qayıdım, yoxsa qalım?
-Qal.
-Yəni?
-Nə yəni e, Yusif? Bura qədər gəlmisənsə daha niyə qayıdırsan?
-Elə yox. Mən səni sevirəm. yəni?-Yusif ondan da eyni etirafı gözləyirdi.
-Gecdir e, Ayan da getdi. Anam məni görməsə narahat olmayacaq.
-Mən nə deyirəm ki? Hər şey səndən