n şagirdləri təltif etməyə çatmışdı. İdman, musiqi, rəsm və digər sahələrdə uğur qazanan və təltif olunan on birincilərin içərisində Səbuhi və Asya da var idi. Səbuhi basketbol yarışlarında, Asya isə fortepiano ifasına görə fərqlənmişdi. Sinfin əsas qüruru isə Ələddin idi. məktəb üzrə yeganə qızıl medal alan Ələddin. Sinif yoldaşları böyük sevinc və alqışla onu yuxarı-kürsüyə yola saldılar. O bayrağı İsmayıla verib yuxarı qalxdı. Direktor ona təltif edəndən sonra ürək sözlərini demək üçün sözü ona verdi. Sinif yoldaşları və digər on birləri təbrik edəndən sonra Ələddin:
-Bu medal təkcə mənim əməyim deyil. On bir il bu məktəbdə mənə dərs deyən müəllimlərimin əməyidir. Onlar olmasa idilər, mən bu gün burada olmazdım. Mən onların hər birinə minnətdaram və ömrüm boyu borcluyam. Bir də ailəmə. Bu günə qədər mənə dəstək olan və oxumağım üçün hər cür şəraiti yaradan ailəmə. bayaqdan fikir verirəm, burada hamının yalnız bir valideyni-anası iştirak eləyir. Mənim isə hər iki valideynim və bacım buradadır. Ona görə də mən bu gün qızıl medala layiq görülmüşəm. canım ailəm, yaxşı ki, buradasınız, həmişə də yanımda olun, sizi çox sevirəm.-dedi.
Ələddinini bu çıxışı onu tanıyan hər kəsi, ən çox da qürurla ona baxan ailəsini kövrəltmişdi. Zəhmətləri hədər getməmişdi. Ələddin artıq onları ailə kimi qəbul eləmişdi.
Artıq iki saata yaxın vaxt keçmiş, son zəng sona yaxınlaşmışdı. Son zəngin son ünsürü, on yeddidən etmiş yeddiyə hamının tüklərini biz-biz edib kövrəldən “Məktəb illəri” mahnısının sədaları altında göyərçinlər havaya buraxıldı. Bunlar məktəbin bu ilki məzunları idilər. Məktəb də onları öz qoynundan beləcə havaya buraxmışdı. Səmaya qalxan ona yaxın göyərçinin hərəsi bir istiqamətə uçub gözdən itdi. Eynən bu ilkiməzunlar kimi. Onlar da bu göyərçinlər kimi hərəsi bir istiqamətə dağılacaq, hər biri ayır bir həyatın içinə atılacaqdı. Bu gün şagird kimi son dəfə bu məktəbdə toplaşan məzunlar sabahın həkimi, müəllimi, alimi, fəhləsi, sürücüsü, memarı, musiqiçisi, gözəl ailə