ç gözlərini.
Gözlərini açan Sevil əlindəki al qırmızı qızılgülü görüb ürəkdən gülümsəyərək:
-Çox gözəldir, çox sağol.-dedi. Birdən gözü qızılgülün budağına bağlanmış bükülü kağıza sataşdı. İsmayıla baxıb,-Bu nədir?-deyə soruşdu.
İsmayıl yenə çiyinlərini çəkdi. Sevil başını bulaya-bulaya gülümsəyib kağızı açıb oxumağa başladı. Bu İsmayılın gitara ilə musiqi bəstələdiyi həmin şeir idi.
-Çox gözəl şeirdir. Özün yazmısan?-deyə Sevil fərəhlə ona baxdı.
-Hə, sənə ilk aşiq olduğum vaxtlarda yazmışdım. Əslində bu bəstədir, yəni gitara versiyası da var. Amma gitaranı bura gətirmək alınmır.-deyə İsmayıl öz-özünə güldü. Sonra bir qədər susub sözünə davam elədi.-Əslində belə bər-bəzəkli cümlələr qurmağı bacarmıram. Gecəboyu çox çalışdım ,amma alınmadı. Sonra fikirləşdim ki, qoy təbii olum. Mən təbii, dürüst insanları sevirəm, onlara hörmət eləyirəm. Elə məni də ilk baxışdan cəlb eləyən sənin bu saflığın, düzgünlüyün oldu. Və hiss eləyirəm ki, yanılmamışam. Mən istəyirəm ki, bizim aramızda sevgidən başqa dostluq da olsun. Yəni bir-birimizdən heç nə gizlətməyək, çəkinmədən bir-birimizə hər dərsimizi deyə bilək. Məncə bu çox vacibdir.
İsmayıl hər dəfə təbiilik, dürüstlük, dostluq dedikcə Sevil özünü narahat hiss eləyir, gözlərini qaçırırdı.
-Nə isə, çox uzatdım, deyəsən. Qısası,-İsmayıl onun əllərindən tutub,-səni çox sevirəm və həmişə anımda olmağını istəyirəm. sənə başqa surprizlərim də var, amma biraz döz, onları vaxtı gələndə biləcəksən.-dedi.
Həm həyəcanından, həm də vicdan əzabından pzünü narahat hiss eləyən Sevil əllərini onun əllərindən çəkdi.
-Nə oldu? Səhv nəsə dedim?-deyə İsmayıl çaşqınlıqla ona baxdı.
-Yoox, yox.-deyə Sevil gülümsəyərək, bayaq partasının üstünə qoyduğu hədiyyə paketini götürüb ona uzatdı,-prosto, mənim də sənən vermək istədiyim bir şey var.-dedi.
-Bu nədir? Əvəzə-əvəz?
-Yox. Tamamən içimdən gəldi.
-Nədir ki, bu?-İsmayıl həidyyəni əlinə qulağına tuaraq silkələməyə başladı.
-Hədiyyə.-deyə Sevil gülümsədi.
-Yaxşı da, mən də elə bildim,