başçısı olacaqdı. Kim bilir, ayrı-ayrı istiqamətlərə uçan göyərçinləri kimsə nə vaxtsa yenidən bir yerdə gördü? Bəlkə bu gün ayrılmağa məhkum həyatlar sabah yenidən qovuşdu? Bəlkə bu gün bir-birinə həsrət gözlər sabah yenidən qovuşdu? Bəlkə....bu arzular da elə “bəlkə” olaraq qaldı?...
Hər şeyin sonu həmişə yaxşı bitir. Əgər pis bitibsə,deməli hələ bu son deyil. Paulo Coelho

YAZAR:FATİMƏ.İKİNCİ SEZON.Ayan iri addımlarla adddımlayırdı ki, birdən qarşısında kiminsə peyda olduğunu hiss eləyib durdu. Onun kim olduğunu aydınlaşdırmaq üçün başını qaldıranda isə qarşısında Əlini görcək duruxub geri atıldı.
-Əəə...Əli?
-Ayan,-Əli də onu görməyinə təəccüblənmişdi,-sən burada neyləyirsən?
-Məən? Xatirə,-danışa-danışa ətrafa göz gəzdirən Ayan idman zalında olduğunu görüb,-axı mən Xatirəgilə gedirdim, bura necə gəlib çıxmışam?-deyə çaşbaş şəkildə dilləndi.-Bəs sən burada neyləyirsən?
-Mən işdən gəlirdim.-araya çökən beş-on saniyəlik sükutda Ayan gözlərini qaçırmaq istəsə də Əlinin ona zillənmiş həsrət və sevgi dolu nəzərlərindən yayına bilmirdi. bu vaxt Əli əlini uzadaraq onu əlini tutdu, gözlərini gözlərindən çəkmədən sakit şəkildə,-Sən necəsən?-deyə soruşdu.
-Hələ də məndən necə olduğumu soruşursan?-Ayan acıqlı şəkildə əlini çəkmək istəsə də Əli buraxmadı.-Əlayam, hətta xoşbəxtəm.
-Mən gələcəm, Ayan, mütləq gələcəm.
-Hər dəfə belə deyirsən, hər dəfə gəlirsən, amma...
-Bu dəfə mütləq gələcəm. axşam, bu axşam.
-Axı bu axşam mənim...
-Mən gələcəm, Ayan. Mən gəlməmiş heç yerə getmə.
-Axı mən...-Ayan çaşqın şəkildə Əliyə baxırdı ki, telefonu zəng çalmağa başladı. Əlini onun əlindən çəkib çantasında telefonu axtarmağa başladı.
Artıq zəngin səsi daha yaxından eşidilirdi. Ağır-ağır gözlərini açıb şüursuz şəkildə ətrafa baxdı. oyanmışdı. Biraz əvvəl olanlar isə sadəcə yuxu idi. Əli yenə də onun yuxusuna girmişdi. Aradan üç il keçsə də Ayanın görüb xatırladığı, sanki həqiqət kimi yaşadığı bütün yuxularında Əli var idi və bir də təbii ki, məktəb. Amma reallıq isə