Gülayı işarə elədi. Qızının oyanmaması üçün yerindən tərpənmir, nəfəsini belə ehtiyatl alıb-verirdi. hər səhər görməyə adət etdiyi bu mənzərəni bu dəfə də görən Xatirə xəfifcə gülümsəyərək yaxınlaşıb asta-asta Gülayı atasından aralamağa çalışdı. Amma sanki bunu hiss eləyən balaca oyanmasa da narazı şəkildə mızıldanıb atasını daha bərk-bərk qucaqladı.
-Anam, olmadı ki, belə,-Xatirə biraz narazı, biraz da gülümsəyərək əyilib qızının yanağında öpdü, saçlarını oxşadı.
-Saat neçədi?- deyə Xəyal astaca soruşdu.
-Doqquza işləyib. Dur, çörəyimizi yeyək. Bu gün işlərimiz çoxdur. Hələ yerləri yığmalıyam, pal-paltarı ütüləməliyəm. Saat onda da salona getməliyəm.
-Şahzadəm qoysa, dulacam.-Xəyal balaca Gülayın əlini ovcuna alaraq dodaqlarına yaxınlaşdırdı, bir müddət bu balaca, məsum simanı seyr edəndən sonra üzünü xoş təbəssümlə onlara baxan Xatirəyə baxdı,-xoşbəxtlik əslində bu qədər sadə imiş.-dedi.
-Hamı sənin kimi düşünə bilsəydi, onda heç bədbəxtlik sözünə ehtiyac da qalmazdı. Nə isə, səhər-səhər fəlsəfə açmayaq.-Xatirə yenidən Gülayı asta-asta atasında aralamağa cəhd elədi. Bu dəfə alındı. Balaca özü əks tərəfə çevrilib şirin-şirin yatmağa davam elədi. xatirə Xəyala baxaraq-Nə qədər ki, oyanmayıb, dur gəl.-dedi.
-Get, geyinib gəliləm.
Xatirə otaqdan çıxaraq mətbəxə gəldi. Qazın üstündə qaynamaqda olan qəhvədanı götürüb iki fincan çay süzdü, fincanları hazırladığı səhər yeməyi süfrəsinə qoydu. Masann üstünə qoyduğu telefonunu götürərək fikirli-fikirli əlində oynatdı. Əvvəl kiminsə nömrəsini yığmaq istəsə də sonra bu fikirdən daşınıb telefonu yerinə qoydu. Bir əli belində eyni dalğın sima ilə pəncərəyə yaxınlaşdı. Gözünü qarşıda tikilməkdə olan binaya zillədi. Artıq yarım ilə yaxın idi ki, bura köçmüşdülər. Yeni tikili olduğundan binada onlardan başqa sadəcə iki ailə yaşayırdı. Həyətdə isə qu deyəsdin, qulaq tutulardı. Bu vaxt Xəyal astaca yaxınlaşıb arxadan hər iki əli ilə onun çiyinlərindən tutdu. Yanağına busə qondurub:
-Qız evi naz evi dedik, daha qız evi