i fikil evi demədik ki.-deyə qulağına pıçıldadı.
-Bismillah,-onun anidən peyda olduğunu görən Xatirə diksindi,-sən nə vaxt gəldin?
-Bilmillahil ləhmani ləhim. Qoxma. Nə olub, niyə fikillisən?
-Nə bilim, biraz narahatam.
-Niyə?
-Otur, çaylarımızı soyutmayaq.-deyə Xatirə ona da yer göstərib oturdu.-Ayana görə narahatam.
-Nə olub ki, Ayana? Allahın izni ilə bu gün ata evindən gəlin köçəcək. sən niyə nalahatsan?
-Bilmirəm,-Xatirə qaşığı fincanın içində gəzdirə-gəzdirə narahat şəkildə dedi,-yuxularımı qatmışam.
-Yusif peyğəmbəlin xeylinə de. Sən özün nalahatsan. Neçə gündü gölüləm də Ayan daha çox həyəcanlanısan. Ona gölə yuxulalını da qatmısan.
-Görəsən Ayan xoşbəxt olacaq?
-Niyə olmu ki? İlkin ağıllı, savadlı, yelini bilən oğlandı. Düzdü, bilaz özündən lazıdı, amma əsas odu Ayanı çox sevi, ona çox dəyəl velil. Məncə Ayan elə indidən xoşbəxtdi.
-Mənsə heç də elə deməzdim.-Xatirə narazı şəkildə dodaqlarını büzüb başını buladı.-O da mənim kimi özünü xoşbəxt göstərməyə çalışır.-dalğın halda dediyi bu sözün fərqinə elə həmin andaca varan Xatirə təlaşla Xəyala baxdı. Xəyal isə kinayə qarışıq sual dolu baxışlarla ona baxırdı.
-Sən xoşbəxt deyilsən ki?
-Mm...məən?-Xatirə özünü saldığı bu çıxılmaz vəziyyətdən çıxmağa çalışaraq,-mən nə dedim ki?-deyə narahat halda yerində vurnuxdu. Xəyal isə bunun qarşılığında heç nə demir, eyni üz ifadəsilə ona baxırdı.-Xəyal, niyə elə baxırsan? Mən elə demək istəmədim, sadəcə biz təzə evlənəndə...
-Hə, hə, yenə sən elə demək istəmədin, yenə mən səhv başa düşdüm.-Xəyal kinayə ilə onun sözünü təsdiqləyirmiş kimi başını yelləyirdi.-Onda demək istədiyin kimi de. Açıq-aşkal de ki, mən səninlə xoşbəxt deyiləm, sadəcə məcbulam.
-Xəyal, niyə adi sözü davaya çevirirsən? Mən xoşbəxt deyiləm demədim. Allaha şükür, ailəm, evim, qızım...
-Evin, ailən, qızın,-Xəyal üz ifadəsini dəyişmirdi,-elə bil bu dedikləlin bilinci şəxsin cəmində olmalı idi.
-Səninlə dalaşmayacam, Xəyal,-Xatirə əsəbi şəkildə ayağa durdu,-çünki sənə söz çatdırmaq