mümkün deyil.
-Hala gedisən?
-Qızımın...ay bağışla, qızımızın yanına.
Xoşbəxtlik əslində deyildiyi qədər də əlçatmaz deyil. Sadəcə biz onu əlimizdə saxlaya bilmirik.
Xəlilovların mənzili bu gün səs-küylü, qonaq-qaralı idi. Evin kiçik qızı gəlin köçürdü. Ona görə də üç ildir adi günlərdə səssiz olan bu ikimərtəbəli, yaraşıqlı mənzildə bu gün iynə atsaydın, yerə düşməzdi. Ən yaxın qohumlar dünəndən bəri gəlməkdə idi. Evdə şadyanalıq, xoş bir abu-hava hökm sürürdü. Səhər yeməyini hazırlayan kim, ev-eşiyə əl gəzdirən kim, pal-paltarı ütüləyən kim, deyən kim, gülən kim. Ayan isə bu qədər səs-küyün, qohum-əqrəbanın içində özünü tənha hiss eləyirdi. Oyanandan bəri öpüb-qucaqlayanlar, xoşbəxtlik arzulayanlar, arabir edilən şit zarafatlar onu qıcıqlandırsa da saxta təbəssümlə onları yola verməyə məcbur idi. Təkliyə düşən kimi isə gözünün yaşı ovcunda olurdu. Bu kənardan təbii görünə bilər. Gəlin köçən bir qızın bu cür həyəcanı, narahatlığı normal idi bəlkə də, amma Ayanınkı narahatlıqdan çox narazılıq idi. İlkin Dilşad xalanın köhnə iş yoldaşının oğlu idi, Ayanı bir-iki dəfə toyda, anasının yanında görüb bəyənmişdi. Bu da Dilşad xalanın ürəyindən olmuşdu, çünki illərdir işlədiyi şəhər xəstəxanasından işdən çıxarıldıqdan sonra poliklinikada işləməsinə baxmayaraq köhnə iş yoldaşının onun qızına elçi düşməsi onun üçün sadəcə möcüzə idi. Ayanın da anasının bu məcburiyyət ifadə edən məsləhətinə qulaq asmaqdan başqa çarəsi qalmamışdı. Özlüyündə İlkin yaxşı oğlan idi, savadlı, tərbiyəli, mehriban. Amma biraz özündən razı idi, sanki alçaq dağları bu yaratmış kimi də bir havası var idi.
Ramin bacısı olan otağın qapısını taqqıldadıb içəri səsləndi:
-Bacı, olar?
-Gəl.-deyə içəridən Ayanın səsi eşidildi.
-Bacı, İlkin gəlib aşağıda səni gözləyir.-içəri girən Ramin ağladığını gizlətməyə çalışaraq tez-tez gözlərini silən bacısını görüb-Niyə ağlayırsan?-deyə özü də kövrələrək ona yaxınlaşdı.
-Ağlamıram ki.-Ayan gözlərini qaçırdı. Lakin qarşısında durub artıq kövrələrək ona baxan