n qardaşını görüb yenidən ağlayaraq onun boynunu qucaqladı.-Sizin üçün çox darıxacam.
-Çox uzaqlara, xaricə getmirsən ki.-Ramin də ağlaya-ağlaya bacısının saçlarını sığalladı.
Elə bu vaxt qapının ağzından keçən və onları belə görən Dilşad xala ilə baldızı Solmaz ard-arda otağa girdilər.
-Gözəl qızım, niyə ağlayırsan?-deyə Dilşad xala da kövrəlmiş şəkildə uşaqlarına yaxınlaşdı.
Ayan isə anasını eşitmirmiş kimi qardaşını daha bərk-bərk qucaqlayırdı.
-Qız, sən niyə ağlayırsan? Qaynanan ağlasın da, evinə gəlin gedir.-deyə Solmaz xala gülə-gülə dedi.
-Başa düşmədim Solmaz, mənim qızım həyasızdır ki, qaynanası da ağlasın?-deyə Dilşad xala kinayə və acıqla ona baxdı.
-Yoox, şükür Allaha ki sənə oxşamayıb.-Solmaz xala üz ifadəsini dəyişmədi.
-Ohooo,-bu an Reyhan qapıda göründü,-yas evidir, toy evidir, bəlli deyil. Yeznə aşağıda ağac oldu e. Salondakı qız da zəng eləyib deyir ki, tez olun, mənim başqa klyentlərim də var.
-Gəlirəm, gəlirəm.-deyə Ayan nəhayət ki, qardaşından aralanıb gözlərini silə-silə çantasını götürərək otaqdan çıxdı.
Gün günorta olmaq üzrə idi. Əli ilə Rüfət xidmət etdikləri hərbi hissənin yerləşdiyi sərhəd kəndində gəzişir, söhbət edirdilər. Bu vaxt küçədə futbol oynayan uşaqların topu diyirlənərək gəlib Rüfətin qabağında dayandı. Rüfət topu beş-on dəfə çilədikdən sonra uşaqlara qaytardı.
-Hay səni, lap uşaqlığım yadına düşdü,-deyə gülümsəyərək dostuna baxdı.-Şəçidə belə toplaşıb məhəllələrarası yarışlar keçirərdik. Darıxdım lap, həblə bircə bu əsgərlik qurtarsaydı.
-Məhəllə yarışları üçün darıxmısan, yoxsa?-Əli göz vuraraq ona baxdı.
-Ha o heç da, onun yeri ayrıdır.-Rüfət üzünə xəfif gülümsəmə gəldi.
Əli isə əksinə qaş-qabağını sallayaraq narahat şəkildə addımlarnı saya-saya:
-Mənsə heç evə qayıtmaq istəmirəm,-dedi,-bilirəm ki, gedən kimi nişanlayacaqlar.
-Ha sənin cözoo yiyim,-Rüfət əlini onun çiyninə qoydu,-habu olmadı ki. O Ayan olmasın, bu Ayan olsun. Nə fərqi var, hablə bu qismətdən qaçmaq olmayandan sonra?
-Ha o olmasın, bu