k sükut çökdü. Mehdi damağını çeynəyə-çeynəyə düşüncəli şəkildə-Əlidən nə xəbər?-deyə soruşdu.
-Təzəliklə danışmışam. Şükür Allaha, yaxşıdır.
-Toyu deməmisən?
-Yox, yox, elə Sevinc də bərk-bərk tapşırıb ki, demə.
-Uşaqlardan görüb eləmirsən? Yəni, Sevincdən başqa?
-Kənanı görürəm arada, başqa...hə bir də smayliklə skaypla danışıram.
-O hələ Türkiyədən qayıtmayıb?
-Nə bilim, axırıncı dəfə danışanda imtahanlarım var, deyirdi. İndiyə qayıtmış olar.
Elə bu vaxt Yusifin telefonuna qısa zəng gəldi. Ekrana baxan Yusif üzünü Mehdiyə tutub:
-Sevincdir, səncanı bağışla Mixaylo, getməliyəm.-deyə üzrxahlıq elədi.
-O nə sözdür? Elə mən də obedə gedirdim. Sevincə salam deyərsən.
-Göndərən sağolsun. Hələlik.
Bakıya təzə qayıdan İsmayıl atasının maşını ilə şəhəri gəzməyə çıxmış, bir-iki tanış-bilişi ilə görüşüb evə qayıtmaqda idi. Radioda özünü eşidə biləcəyi asta tempdə həzin musiqiyə qulaq asırdı ki, birdən telefonu zəng çalmağa başladı. Zəng edənin Emre olduğunu görcək:
-Pahoo, məni öldürəcək.-deyə öz-özünə dilləndi. Qulaqlığı taxıb zəngi açdı.-Əfəndim, abi?
-Lan nereye kayboldun sen?! Haber vermeden gidilirmi? Hani beni Baküye götürecekdin?
-Yaxşıyam sağol, sən nasılsın?
-Dalga geçme, lan! Nasıl olduğum olduğum ortada. Böyle habersiz tüğmek varmıydı bizim kitapımızda?
-Gözünə döndüyüm mən nə edim? Sənə hələ bir həftə əvvəldən dedim ki, qayıdacam. Sən məndən əvvəl Elazığın yolunu tutdun.
-Beni bekleye bilirdin. Gelmişim, çocukalara soruyorum, İsmayil nerede diye. Diyorlar ki, o çokdan Baküye varmış bile. İnanmadım, Türkiye numaranı arayıp da bağlı görünce deliye döndüm.
-İnan ki, vaxt olmadı. Qohumda toy var, düyün. Daha tez qayıtmalı idim. Sən onu-bunu qoy bir yana, yenə nəyə hirslənmisən belə?
-Ah abi, ah. Nolucak, evlendiriliyorum. Babamlar Nuh diyor, peygamber demiyor.
-Yapma ya. O qızla?
-Evet, o kız. Kabusum oldu resmen ya. Sen de sana en çok ihtiyacım olduğum zamanda ortadan kaybol.
-Bağışla, inan ki, məndən asılı olmadı.
-Asıl sen bağışla.