Kendimi tutamadım, sana patladım. Peki ne zaman dönüyorsun?
-Hələ ki, buradayam. Eylüle qalmaz, gələrəm.
-Oha, Eylül diyor ya.
-Neyləyim, mənim də evim, ailəm buradadır. Onları görmək, dincəlmək mənim də haqqım deyil?
-Peki gardaş, sen dincelmene bak. Sonra bir ara konuşuruz.
-Mən səni skaypdan ararım, danışarıq. Özünü üzmə, gün doğmadan, nələr doğar.
-Tamam, oldu o zaman. Hadi, Allaha emanet.
-Sən də. Hələlik.
İsmayıl Emre ilə sağollaşıb telefonu söndürdü. Artıq radiodakı həzin musiqi də yerini şən musiqiyə vermişdi. Dalğanı dəyişmək üçün gözünü bir anlıq yoldan çəkən İsmayıl yenidən yola baxanda ondan beş-on metr qabaqda yolun ortasında bir qızın peyda olduğunu görüb cəld əyləci basdı. Elə bu vaxt qız da yolun ortasında yerə yıxıldı.
-Ay Allah, bu nə idi?!-İsmayıl təlaşla maşından düşdü, qorxudan gözləri bərəlmiş halda bir arxası ona tərəf yıxılmış qıza, bir də maşınına baxdı. Maşınla qız arasında beş-altı addımlıq məsafə var idi, bu da o demək idi ki, maşın ona dəyməmişdi. Qorxa-qorxa ona yaxınlaşmağa başladı. Lakin yoldan keçənlər ondan daha cəld tərpənib qızına başına yığılmışdılar.-Nə olub ona?-deyə İsmayıl eyni üz ifadəsi ilə adamları aralayıb özünü irəli verdi.
-Deyəsən ürəyi gedib.-deyə ortayaşlı bir kişi qızın başını yerdən qaldırıb üzünü onlara tərəf çevirirdi ki, İsmayılın gözləri bayaqkından daha iri açıldı. O anın çaşqınlığı və həyəcanı ilə diz üstdə yerə çökdü.-Sevil!-deyə onun başını dizlərinin üstünə alıb yanaqlarına vurmağa başladı. Həyəcan və təlaşdan ürəyi yerindən qopacaq kimi atırdı. Üzünü göyə tutdu,-Allahım, axı niyə?-deyə səsi titrədi.
-Onu tanıyırsan?-deyə həmin kişi soruşdu.
-Hə, ssse...ssinif yoldaşım olub. Amma vallah mən onu görmədim, birdən-birə qabağıma çıxdı.
-Narahat olma, biz də gördük ki, vurmadın, prosto qızın ürək keçməsi varmış. Sən yaxşısı budur onu xəstəxanaya apar.
İsmayıl oradakıların köməyi ilə Sevili qucağına götürüb maşına doğru gətirdi. Arxa qapını açıb Sevili arxa oturacağa uzatdılar. İsmayıl da cəld