n qaldı.
-Dayandığım yerdə dalaşdım? Gözünün qabağına baxardı da.
-Yox e, sən belə uşaq deyildin,-Kənan barmağını havada yelləyərək,-mən də bilmirəmsə, bu uje böyük məsələdir.-dedi.
-Aralanın da nə olar,-deyə Ələddin bezgin halda qolunu Kərəmin əlindən dartaraq bir-iki addım getməyə başladı,-tək buraxın məni.
-Pah, tək buraxaqmış?-Kərəm ağzını büzdü-Sən seriallara çox baxırsan deyəsən.
-Baxın, sizi də acılamaq istəmirəm. Gedin də sinfə.
-Sən hara?
-Bilmirəm, ayağım hara, başım da ora.-deyə Ələddin pilləkənə sarı getməyə başladı.
-Yaxşı, gəl Kərəm, qoy çıraq tək qalsın,-Kənan əlini onun çiyninə qoydu,-bəlkə ağlı başına gəldi.
Sinifdə isə qızlar Leylanın başına yığışmışdılar. O ağlamasa da gözləri qızarmış, rəngi boğulmuşdu. Gərginlikdən hər iki əlini yumruq şəklində bərk-bərk yummuş ayaqlarını tez-tez yellədirdi. Onu belə görən Nuray ona tərəf əyilib:
-Leyloş, özünü pis hiss eləyirsənsə bufetə gedək, üzünə biraz su vur.-dedi.
-Yox, lazım deyil, yaxşıyam.-sonra kinayə ilə öz-özünə gülümsünüb-Düz deyiblər e, suyun lal axanı, adamın yerə baxanı.-dedi.
-Bəlkə nəsə probelmi var?-deyə Ayan dilləndi.-O axı belə biri deyildi.
-Mən də elə onu başa düşə bilmirəm də Ayan. Bir həftədir buna söz demək, danışmaq olmur. Susuram, uduram, elə bilir ki, ondan qorxuram.
-Mirvari müəlliməyə xəbər çatmasa yaxşıdır.-Sevinc də dilləndi.-Onsuz da bayaq əlimizdən əsəbləşmişdi.
-Gecdir uje,-Günay sağ tərəfi işarə elədi,-göyərçinlər uçublar. Birazdan Mirvari müəllimə burada olacaq.
Pilləkəndə oturan Ələddin iki əli ilə başını tutaraq gözlərin bərk-bərk yummuş, sakitləşməyə çalışırdı. Bayaq Leylaya qarşı elədiyi kobudluğu düşünür, düşündükcə də özündən utanırdı.
-Allahım, mənə kömək elə, ağlımı başımdan alma. Özüm-özümü tanıya bilmirəm, hamını incidib özümdən uzaq salıram. İtirdiklərimin acığını tapdıqlarımdan çıxıram. Əlimdə olanlara şükür eləməkdənsə, naşükürlük edib daha çox itirirəm. Nə olar Allahım, məni düz yoldan ayırma. Özümə gəlməyim üçün mənə güc ver. Ailəmi bir