saatlı bombadır. Heç olmasa içində nə olduğunu de.
-Duxudur, yəni, Züleyxa demiş, ətirdir. Düzdür,-Sevil çəkinə-çəkinə,-sənin vurduğundan tapa bilmədim, adını da bilmirdim. Amma İnşallah bunu bəyənərsən.-dedi.
-Sən alacqsan, mən bəyənməyəcəm? Əmin ol, mən bundan sonra ancaq bundan istifadə eləyəcəyəm.
-Eee... bir də mən...-deyə Sevil əllərini bir-birinə keçirib-sənə bir şey...
-Nə, yenə hədiyyə var?
-Yoox, ss...sssöz dey...Nə isə...gedək, zəng vurulub.
-Həə, söz deyəcəkdin.-maraqla qaşlarını qaldıran İsmayıl-eşidirəm.-deyə gülümsəyərək ona baxdı.
-Yadından çıxdı, daha. Gedək.-deyə qızaran Sevil çantasını götürüb araqlanmaq istəyirdi ki, ismayı
-Hara?-deyə onu saxladı.-Sözünü deməmiş, buraxan deyiləm.
-Gecikirik!
-Mənə maraqlı deyil!-deyə İsmayıl çiyinlərini çəkdi.
-Yaxşı,-birtəhər özünü toplayan Sevil,-mən...mən....-gözlərini yumub birnəfəsə-mən də səni sevirəm.-dedi.
İsmayılın sevgisinə hə deyəli bir ay olsa da İsmayıl bu gün birinci dəfə idi ki, bu sözü eşirdi. Hər qızın qüruruna sıxışdırmdığı və hər oğlanın eşitməyə adət etnədiyi (xüsusən, ilk aylarda) bu iki kəliməni eşitmək İsmayılı belə etməyəcəyi qədər xoşbəxt etmişdi.
İdman dərsinin başlamasından beş dəqiqə sonra İsmayılla Sevil özülərini zala yetirə bildilər. sevil gəlməmiş zala girməyən Züleyxa onu müdafiə eləmək eçen səbəb də fikirləşmişdi. Onlar isə nə qədər ört-basdır eləməyə çalışsalr da üzlərindən xoşbəxtlik yağırdı. Əli məyus, Yusif çarəsiz, İsmayıl isə xoşbəxt idi. eyni sözləri eyni ardıcıllıqla Ayan, Sevin və sevil üçün də demək olardı.
Qapı döyüldü. Sevnicək qapıya qaçan Məleykə xala oğlunu görcək:
-A, görün kim gəlib? Oğlum, xoş gəlmisən?-deyə Əlini qucaqladı. Sanki kiməsə eşitdirirdi.
Anasının bu qəribəliyindən əvvəlcə heç nə anlamayan Əli yalnız bir neçə saniyə sonra xalası Məlahət və onun qızı Ayanı qonaq otağının qapısında görcək hər şey ona məlum oldu. Bu günkü məktub təlaşından onların gələcəyini tamamilə unutmuşdu. Olmayan əhvalı daha da pozuldu. Xalası onu