yaxın idi ki, doqquz mərtəbədəki evlərini satıb bura köçmüşdülər. Lakin İsmayıl ilin doqquz-on ayı Vətəndən kənarda olduğundan təzə evlərinə öyrəşə bilməmişdi.
-Hara qoydum e, mən bu diskləri?-deyə-deyə sükanın yanındakı gözlərə baxmağa başladı. Birdən gözü güzgüdən arxaya sataşdı. Disklər arxa oturacaqla arxa şüşə arasındakı boş sahədə idi.-Tapdım sizi.-deyə bic-bic gülümsəyərək disklərə baxdı. Maşından düşüb arxa qapını açdı. Diskləri götürmək üçün bir xeyli maşının içinə doğru əyildi. Onları götürüb maşından çıxırdı ki, birdən gözünə qoşa oturacağın arasında parıldayan bir şey sataşdı. Maraqla qaşlarını çataraq ilk baxışda zinət əşyasına oxşayan bu naməlum əşyanı götürdü. Elə həmin andaca gözləri yerindən çıxacaq dərəcədə böyüdü, ürəyi tez-tez döyünməyə, bədəni əsməyə başladı. Bu ki, üç il əvvəl ad günündə onun Sevilə hədiyyə etdiyi günəş klonlu boyunbağı idi! Bu necə ola bilərdi axı?! Bu boyunbağı Sevildən düşmüşdü, bunun başqa açıqlaması yox idi. Amma bəs niyə Sevildədir? Nişanlı, ya da ailəlidirsə, niyə hələ də başqasının hədiyyəsini saxlayır?-Sevil, niyə mənimlə oynayırsan?!-deyə İsmayılın səsi titrədi. Boyunbağını ovcunun içinə yığıb maşından çıxdı, əllərini belinə qoyub ofuldadı. Narahat şəkildə yerində var-gəl edib qabaq qapıya yaxınlaşdı, əlindəkini sükanın yanındakı gözlərdən birinə qoyub qapını örtüb siqnalizasiyanı yandıraraq fikirli halda evə doğru addımladı.
Bir tərəfdən telefonla danışan Ələddin digər tərəfdən də diqqətlə qapılara baxa-baxa pilləkənləri qalxmaqda idi.
-Hə, binanı tapmışam, narahat olma. İndi blokdayam... Yoox, özünün xəbəri yoxdur, surpriz eləyəcəm... Hə, yaxşı... Davay, sağol.-sağollaşıb bir mərtəbə də qalxdı.-Aha, tapdım deyəsən.-deyib sevincək şəkildə boz bir qapının qarşısında dayandı.-Boz qapı, nömrə otuz yeddi. Amma bu... bunun yarısı hanı?-deyə çaşqın şəkildə yuxarıdakı yarımdairəsi silinmiş üç rəqəminə baxdı. Sonra öz-özünə təsdiqləyirmiş kimi,-Hə də, yəqin bu əvvəl otuz yeddi olub, sonra üçü silinib.-dedi. Qapının