n zəngini basıb özünü yuxarı pilləkənə sarı, divarın dibinə verdi. Beş-on saniyə gözlədi. Qapı açılmadı.-Evdə yoxdur ki?-deyə öz-özünə təəccüblənib yenidən zəngi basdı. Bu dəfə də bir o qədər gözləməli oldu. Zəngə sarı getmək istəyirdi ki, qapı açıldı. Ələddin əvvəlcədən planlaşdırdığı kimi qapı açılan kimi,-Surpriiiizz!-deyə qabağa atıldı. Lakin qarşısında dostu yerinə qanlayan barmağını bərk-bərk sıxıb üzündə ağrı və təəccüb ifadəsi ilə ona baxan qızı görcək əvvəlcə çaşqınlıqdan gözləri dörd açıldı, sonra isə huşunu itirərək yerə yıxıldı.
-Aaa?!-qız təəccüblə qışqıraraq geri atıldı.-Bu kimdir?! Ay oğlan,-deyə-deyə yerə oturaraq əli ilə Ələddinin qoluna, üzünə vurmağa başladı,-nə oldu sizə? Off, mən indi barmağımın dərdini çəkim, yoxsa sənin?-öz-özünə narazılıqla deyindi.
Sevillə Kənan marşrutdan düşüb bir xeyli irəliləmişdilər ki, Sevil üzünü Kənana tutub:
-Kənan, buradan sonrasını özüm gedərəm.-dedi.-Bizim məhlənin arvadları biraz...
-Yaxşı, başa düşdüm. Mən buradan yuxarı qalxaram.-deyə Kənan aralıq yolu göstərdi.-Sən isə də bundan sonra daha diqqətli ol. Səhər çörəyini yeməmiş evdən çıxma. O maşın səni vura da bilərdi.
-Baş üstdə. Hər şey üçün çox sağol. Sənə də zəhmət verdim.
-O nə sözdür? Xoşdur. Bax, o dərmanları içməyi də yadından çıxarma.
-Yaxşı, içərəm. Sağol.
-Hələlik.-deyərək Kənan dediyi yerdən yoluna davam elədi.
Sevil isə əlindəki içi dərman dolu kloka baxıb köks ötürdü. Birdən yadına nə düşdüsə:
-Off, mən mamanın dərmanlarını alacaqdım axı.-deyə öz-özünə deyindi.-Dərmanları olmasa bu gecə yenə də ağırıları qalxacaq. Allahım, kömək ol.-deyə dərindən köks ötürüb əlini sinəsinə qoydu. Lakin nəsə hiss eləmiştək gözlərini bərəldib sinəsinə baxdı.-Ssse....ssepim? Sepim hanı?!-təlaşla əlini sinəsində gəzdirdi.-Yoox, itə biməzsən, sən itə bilməzsən!-sonra əlini ağzına apararaq-Yoxsa o kişinin maşınında qaldı? Uff, niyə axı mən?! Niyə bütün tərsliklər məni tapır?!-deyə ağlamsındı.
Sevil İsmayıldan qalan, illərdir bircə an belə olsa yanından