ayırmadığı, ən çətin zamanlarında onu həyata bağlayan yadigarı itirmişdi. Sanki həyatda qalmaq üçün yapışdığı sonuncu saman çöpü də qırılmışdı.
Sevincgilin qapısına çatan Yusif qapının zəngini basıb gözləməyə başladı. Çox keçmədi ki, açılan qapının arxasında əynində mavi ziyafət donu olan, saçları xüsusi zövqlə bəzədilən Sevinc göründü. Nişanlısının gözəlliyi yenə də Yusifin gözlərini qamaşdırmışdı və o heyran-heyran ona baxırdı.
-Necəyəm?-deyə Sevinc donunun ətəyini yelləyə-yelləyə gülümsəyərək ona baxırdı.
-Söz tapmadım...yəni səni ifadə eləməyə söz tapmadım. Bu rəng sənə çox yaraşır.-Yusif onun əlini tutdu. Lakin sonra yadına nə düşdüsə narahat şəkildə qaşlarını çataraq dodaqlarını büzdü.-Uff, bu qədər gözəl olmağa məcbursan, sevgilim? Mən indi səni o toya necə aparacam?
-Başa düşmədim, niyə ki?
-Niyəsi var? Kənardan sənə min göz baxacaq və mən də bunu bilə-bilə səni öz əllərimlə o toya aparıram.
-Başlama da, Yusif. Ayan səni də toya çağırmışdı, niyə gəlmirsən?
-Mən Əliyə xəyanət eləyə bilmərəm.
-Mən də Ayana. Ona görə də gəl belə boş şeylərə görə bir-birimizi incitməyək.
-Yaxçı.-deyə Yusif gülümsəyərək onun üzünə düşmüş telini çəkərək yanağını oxşadı.
-Nə ilə gedirik?
-On bir nömrə ilə.
-Yaxşı da, sevgilim. Mən bu paltar, bu saç-başla piyada gedəsi deyiləm.
-Kim deyir ki, piyada gedəsisən? Əvvəl marşut, sonra da metro.
-Uff Yusif. Əvvəl kənardan min göz baxacaq deyə qısqanırsan, sonra da məni camaatın içi ilə aparırsan.
-Yaxşı, yaxşı, hirslənmə o dəqiqə. Bir zarafatı da sona qədər eləməyə qoymursan. Zahiddən maşını almışam. Mən heç nişanlımı marşutla, metro ilə apararam?
-Bunu bayaqdan deyə bilmirsən? Pissən sən!-Sevinc balaca uşaqlartək üzünü turşutdu.
-Bax, hər an fikrimi dəyişə bilərəm ha.
-Yaxşı, yaxşı. Ana, mən gedirəm.-deyə Sevinc içəri səsləndi.
-Gəldim,-deyə Xavər xala qapıda göründü, Yusifi görüb mehribanlıqla,-necəsən oğlum?-deyə xəbər aldı.
-Sağolun Xavər xala, siz necəsiniz?
-Şükür Allaha, yaxşıyam. Qızım sənə əmanət, sən də