bilməsə də sən bilirsən ki, mən İlkini sevmirəm, prosto mamanın könlü olsun deyə.
-İlkin pis oğlan deyil ki. Alicənab, savadlı, yaraşıqlı, özü də səni çox sevir.
-Bacı, mən onu istəməyəndən sonra bunların nə mənası var? Toyun belə tezliklə olması da məni lap çıxılmaz vəziyyətdə qoyur. Babasının da bir ayağı o tərəfdə olmağa vaxt tapdı. Onu heç düz-əməlli tanımıram da. Qorxuram bacı, xoşbəxt ola bilməyəcəm deyə çox qorxuram.
-Səni qorxudan elə bu qorxularındır. Özünə təlqin eləyirsən ki, mən onu sevmirəm, mən onunla xoşbəxt ola bilməyəcəm. Çıxar bu fikirləri başından. Sən onu sevəcəksən də, onunla xoşbəxt olacaqsan da. Mən səni çox yaxşı başa düşürəm, çünki üç il əvvəl eyni hisləri mən də yaşamışdım. Amma indi,hər gün onu mənim qabağıma çıxardığı üçün Allahıma min şükür eləyirəm və onu məndən almaması üçün də Allahıma dual eləyirəm. Əslində mənim sevə biləcəyim yeganə insan Xəyal imiş. Düzdür, o hələ də bunu bilmir, amma olsun. Qorxma, gün gələcək, sən də İlkini sevəcəksən, onun dəyərini anlayacaqsan. Sadəcə buna inan və başqa fikirləri da başından çıxar. Keçmiş keçmişdə qaldı.
-Keçmir axı.-Ayan kövrələrək boynunu burub Xatirəyə baxdı.
-Keçəcək, sən imkan versən, keçəcək.
Elə bu vaxt Ayanın telefonuna vatsap mesajı gəldi. o gözlərini silə-silə çarpayısının üstünə qoyduğu telefonuna yaxınlaşdı. İlkin idi. “5 deqiqeye cixiriq, hazirlasin.”deyə yazmışdı.
Gəlirlər.-deyə Ayan köks ötürərək Xatirəyə baxdı.
-Onda sən geyinməyə başla. Gəlinliyin hanı?-Xatirə otağa göz gəzdirdi.
-De, orada.
-Reyhan, qızlar,oğlan evi gəlir, gəlin kömək eləyin Ayanı geyindirək.-deyə Xatirə qapını açıb çölə səsləndi. Bu vaxt çöldən içəri gələn və səhərdən bəri qaşqabağı açılmayan Xəyal soyuq şəkildə:
-Qızlal çöldədiləl.-dedi.
-Sənə zəhmət, onları çağırardın da. Oğlan evi gəlir.
-Gəlirlər?-deyə bu vaxt mətbəx tərəfdən gələn Solmaz xala soruşdu.
-Hə, İlkin yazıb ki, beş dəqiqəyə çıxırıq.
-Dayan, mən indi Aytəngili çağıraram.-deyə Solmaz xala çölə çıxdı.
Yoldaşının bu qaşqabaqlı