oğlan evi də gəldi, toyun ilk sədaları səslənməyə başladı. Ayan böyüklərin xeyir-duası, milli adət-ənənələrlə ata evindən yola salınmışdı. Xeyir-dua, adət-ənənələr vacib idi, amma xobəxt olmaq üçün kifayət deyildi. Bunun üçün qəlblərin də bir olması lazımdır. Bəs Ayan xoşbəxt idimi? Yox! Xoşbəxt ola biləcəkdimi? Bunu zaman göstərəcəkdi.
Günün sonuna yarım saata yaxın vaxt qalmaqda idi. Rüfətin ehtimalı özünü doğrultmuşdu. Düşmən yenə dinc durmamış, atəşkəsi pozmuşdu. Gecənin sakitliyini silah səsləri, qaranlığını isə göydə ulduz kimi yanıb-sönən mərmi yağışı pozurdu. Saat on birdən başlanan atışmada artıq bir əsgərimiz yaralanmışdı. Digər əsgərlərimiz isə isə gözlərini belə qırpmadan düşmənə cavab verməkdə idilər. Komandir düşmənin irəli gələ bilməməsi üçün əsgərlərə öz mövqelərini sıxlaşdırmaq göstərişi verdi. Rüfət sürünə-sürünə özünü Əlinin yanına yetirdi.
-Həblə deyirsən, bu gecədən sağ çıxa biləcəyik?-deyə gözünü silahdan çəkməyərək yarıciddi, yarızarafatla soruşdu.
-Allah böyükdür, alnımıza nə yazılıbsa o olacaq.
-Ölsəm, həblə bilirsən nəyə yanaram?
-Nəyə?
-Həblə heç nəyə. Ölən adam nəyə yana bilər ki?-Rüfət yenə də zarafatından qalmamışdı.
-Çox gülməlidir. Qoy atışma qurtarsın, doyunca güləcəm.
-Yox, indi gül. Həblə birdən sonra qismət olmadı.- deyə Rüfət öz sözünə gülməyə başladı. elə bu vaxt güllələrdən biri onu alnından tutdu. Rüfət gözləri açıq şəkildə silahı ilə birlikdə torpağa düşdü. Ölümü gülə-gülə qarşılamaq bu imiş.
-Rüfəəətt!-Əli saniyələr əvvəl gülən dostunun qəfildən yıxılmasını anlaya bilmədi.-Nə oldu, sənə?!-deyə cəld silahını yerə atıb ona tərəf əyildi. Rüfət artıq canını tapşırmışdı.-Yoox, Rüfət, eləmə belə!-Əli onun öldüyünə inana bilmir, dəli kimi onun üzünə, yanaqlarına vururdu.-Mənimlə belə zarafat eləmə!
-Əli, Əli, sakitləş!-əsgər yoldaşlarından biri sürünə-sürünə özünü onun yanına yetirmiş, onu sakitləşdirməyə çalışırdı.-Bu döyüşdür, biz heç nə eləyə bilmərik.
-Yoox, yoox, onlar mənim qardaşımı öldürdülər, ə...!-deyərək