metr aralıda, boş yolda gələn əyləcin səsi gecənin sakitliyini pozdu. Bir anlıq duruxub bir-birinə baxan Yusiflə İsmayıl eyni anda ayaqlanaraq yola doğru qaçmağa başladılar. Bir maşın qabaq və arxa işıqları yanıb-sönə-sönə yolun ortasında dayanmışdı. Diqqətlə baxanda isə içəridə başını sükanın üstündə doladığı əllərinin üstünə qoyan sürücünü görmək olurdu. Yusif onu tanımışdı, ona görə də:
-Hüseyn, Hüseyn,-deyə maşının qapısını açaraq təlaşla içəri boylandı,-nə olub?
Hüseyn onun səsinə başını sükandan aralayıb ona tərəf baxdı. Gözləri dolmuş, rəngi qaçmışdı.
-Əli,-deyə səsi titdədi,-Əli...
-Nə olub Əliyə?-təlaşdan Yusifin gözləri böyüdü.
-Bakıya gətirirlər...ağırdır...qospitala...komandir zəng...-qəhərdən səsi tutulan Hüseyn acısını yumruqla sükana vuraraq çıxdı.
-Yaralanıb?-İsmayıl da irəli gələrək təlaşla soruşdu.
Hüseyn kədərli şəkildə başını yellədi. Yusif isə əllərilə başını tutaraq özünü arxa qapıya söykəmişdi. Onları belə görən İsmayıl:
-Özünüzü itirməyin, yaralanıb da. Əsas odur salamatdır. Hüseyn, qardaş, hansı qospitala gətirirlər?
-Bb...bbilmirəm ki,-Hüseyn gözlərini qıyıb düşünməyə başladı,-komandir dedi deməyinə, amma...
-Yolda öyrənərik.-İsmayıl ayaqlandı.-Hüseyn, sən keç o tərəfə, Yusif sən də arxaya.
İsmayılın göstəriş ilə Hüseyn digər oturacağa keçərək yerini İsmayıla verdi, Yusif də arxaya oturdu və beləliklə onlar Əlinin gətiriləcəyi qospitala üz tutdular.
Az əvvəl dəhşətli qəzaya şahid olan küçə indi hadisəyə yığışmış adamlarla dolub daşırdı, gecənin sakitlyini polis və təcili ardım maşınlarının sirenaları pozurdu. Kamaz sürücüsü çaşqın və həyəcanlı halda polislərə ifadə verərkən digər tərəfdən də təcili yardım həkimləri xəstələri maşınlara daşıyırdılar və maşınlar bir-birinin ardınca gecənin səssizliyini poza-poza yola düşürdülər. Sonuncu maşına ağ gəlinliyi al-qırmızı qanın içində rəng dəyişmiş, zövqlə bəzədilmiş saçları indi bir-birinə qarışmış Ayan qoyuldu və maşın digərlərinin ardınca yola düşdü. Haray qopara-qopara gecənin