n sükutunu pozan bu maşınların səsinə anidən göydə peyda olan və çox da yüksəkdən uçmayan vertolyotun səsi də qoşuldu. Adamlar onun səsinə bir anlıq başlarını qaldırıb təəccüb və maraqla göyə baxdılar. Vertolyotdakı saat yarım əvvəl döyüşdə ağır yaralanıb Bakıya göndərilən Əli idi. O sözünü tutmuşdu, gələcəm, mən gəlməmiş getmə, demişdi və özünü yetirmişdi də. İndi kim bilə bilərdi ki, bir-birinə paralel gedən bu vertolyotla təcili yardım maşınında qəlbləri daim bir-biri üçün atan və bir-birinin həsrəti ilə yaşayan iki insan var? Eyni yolu gedirdilər. Bəs bu yol onları hara aparırdı? Yeni bir ayrılığamı, ya əbədi xoşbəxtliyəmi?
Artıq yarım saata yaxın idi ki, evə çatmışdılar, amma Xəyalgil hələ də yolda oyanaraq ağlamağa başlayan balaca Gülayı sakitləşdirə bilmirdilər. Qızcığaz “ana, ana” deyə ağlayır, nə atasının, nə də digərlərinin qucağında sakitləşirdi. Yorğunluq və yuxusuzluğunun üstünə bir də qızının nazı əlavə olunan Xəyal qucağında Gülayı yelləyərək otaqda o baş-bu başa gedib gəlirdi.
-Bəlkə acdır?-deyə Əsmər yuxulu və narahat halda otağa girdi.
-Yox, mama bayaq yedirtmək istədi, amma qoymadı.-deyə Xəyal qızını işarə elədi.
-Köpək qızı, heç atan bu qədər zır-zır deyildi, kimə oxşadın sən?-Sənubər xala da otağa girdi.
-Kimə oxşayacaq, anasına.-Rafiq də onun arxasınca otağa keçdi.
-Anasının uşaqlığını görmüsən?-Əsmər tərs-tərs ərinə baxdı.
Elə bu vaxt Xəyalın telefonu zəng çalmağa başladı. Əl atıb cibindən telefonunu götürən Xəyal əvvəlcə ekrana, sonra qızına baxdı:
-Bax, dayı zəng eləyi, o da sənin ağlamağında xəbəl tutub. Sakit ol gölək, dayı nə deyi.-deyə telefonu açıb qulağına qoydu.-Hə, Xaliq?-lakin danışdıqca bayaqdan yorğunluqdan yumulan gözləri daha iri açılır, rəngi qaçırdı.-Nə?!-deyə yerində səndələdi, üzünü təəccüblə ona baxanlara tutub-Uşağı götülün.-dedi.
-Nə olub?-Sənubər xala bir tərəfdən uşağı qucağına alarkən, digər tərəfdən də nə olduğunu başa düşməmiştək oğluna baxırdı.
-Xaliq, məni aldatmısan?...Yaxşı, yaxşı, çıxılam indi.-səsi