ə yaxınlaşdı.
-Nə deyir?-deyə otağı işarə elədi.
-Çox qan itirib. Hələ bunu ağzından güclə aldım.
-Hüseyn, Əlinin qan qrupu hansıdır?-deyə əlini onun çiyninə qoyan İsmayıl soruşdu.
-Mənfi iki.-Hüseyn yorğun və məyus halda gözlərini açmadan dilləndi.
-Aramızda mənfi iki var? Məndə dörddür.
-Mən də müsbət birdir.-deyə Yusif bir ehtimal sual dolu baxışlarla dönüb komandirə baxdı.
-Müsbət iki.-deyə o da çiyinlərini çəkdi.
Onlar beləcə bir müddət bu məsələni müzakirə etdilər. Beş-on dəqiqə keçmədi ki, əməliyyat otağında çıxan həkim vəziyyətin ağır olduğunu və əllərində olan qanı vurduqlarını dedi, amma hər ehtimala qarşı qan tapmalarını tövsiyə elədi.
Xəyalgil özlərini xəstəxanaya yetirəndə gecə olmasına baxmayaraq xəstəxananın yaralılar olan mərtəbəsinin dəhlizi onların doğmaları ilə dolub-daşırdı. Ağlayan kim, telefonla danışan kim, dəhlizdə o baş-bu baş gəzişən kim... Xəyal gözünə dəyən ilk adama Ayanın atasına yaxınlaşıb:
-Akif əmi, nə olub, necə olub?-deyə təlaşla soruşdu.-Sağdıla?
Biraz içki, biraz da yorğunluq və həyəcanın təsirindən gözləri və bənizi qızarmış Akif əmi çaşqın şəkildə əllərini yana açıb:
-Bilmirəm, vallah mən də bilmirəm.-dedi-Evə gedirdik, İlkinin qardaşı zəng elədi ki, bəs gəlin maşını avariya düşüb. Biz də yoldan pramoy bura gəlmişik.
Bu vaxt əməliyyat otaqlarından birinin qapısı açıldı. Həkimi görcək hamı ayaqlandı. Bütün gözlərin ona zilləndiyini görən həkim birtəhər özünü ələ alıb:
-Bəyin ən yaxınları kimdir?-deyə onlara baxdı.
İlkinin anası ilə qardaşı irəli çıxıb təlaşla nə olduğunu soruşdular. İlkinin anasının öz iş yoldaşı olduğunu görən həkim çəkinə-çəkinə:
-Səkinə doktor, oğlunuz bura gətiriləndə həyati əlamətləri yox dərəcəsində idi, biz yenə də əlimizdən gələni elədik, amma onu qurtara bilmədik. Başınız sağ olsun.-dedi.
Bunu eşitməy ilə Səkinə həkimin qışqıraraq özündən getməyi bir oldu. Oradakıların köməyilə onu qaldırıb palatalardan birinə apardılar.
-Bəs mənim qızım? Bəs gəlin?-deyə Dilşad xala həyəcanla həkimə