k onu haldan salsa da səhəri dirigözlü açan Hüseyn üçün də. Amma təbiətin dəyişməz bir qanunu var: hər qaranlıq gecənin sonu işıqlı bir səhərə çıxır.
Səhər açılmışdı. Mətbəxin pəncərəsindən Yusifin bloka girdiyini görən Sevinc tez-tələsik mətbəxdən çıxıb çöl qapıya doğru gəldi. Qapını açıb pilləkənə boylanaraq onu çıxmasını gözləməyə başladı.
-Yusif,-deyə onu görər-görməz də dilləndi.
-Sevinc,-Yusif onu gördüyünə təəccübləndi,-sən bu saatda burada neyləyirsən?
-Səni gözləyirəm. Dünən gücə səninlə danışandan sonra gözümə yuxu getməyib. Əli necədir?
-Əldir də,-Yusif yorğun halda köks ötürdü,-vəziyyəti hələ də ağırdır.
-Allah köməyi olsun. Canım,-deyə Sevinc məyus halda əlini nişanlısının üzündə gəzdirdi,-sən də çox yorğun görünürsən.
-Səhəri dirigözlü açmışıq. Heç olmasa arabir mənlə İsmayıl mürgüləmişik, Hüseyn yazıq heç gözünü də qırpmayıb. Nə vaxt baxırdın, ya pəncərənin qabağındadır, ya da kolidorda öz-özünə nəsə danışa-danışa gəzir.
-O da evə getdi?
-Yox e, biz nə qədər məcbur elədiksə də olmadı. Qardaşım oyanmamış heç yerə getmərəm, dedi durdu.
-Caan, Allah Əlini onlara bağışlasın. Görəsən, Ayan bunu bilsə...-Sevinc sonuncu cümləni öz-özünə düşünürmüş kimi desə də Yusif bunu eşitdi. Onu görə də kinayə ilə başa düşməmiştək:
-Kim bilsə, kim bilsə?-deyə qulağını ona tərəf tutdu.
-Heç, elə-belə.
-Ayanın bu söhbətə nə dəxli var? Onun uje ailəsi, əri... Sevinc, bax, eşidəm biləm bu barədə ona nəsə demisən...
-Yaxşı da Yusif, peşman eləmə. Demədim ki, nəsə deyəcəm. Sadəcə bir anlıq ağlıma Ayan gəldi.
-Nə isə sevgilim, səhər-səhər bir-birimizi incitməyək. Osuz da it kimi yorğunam. Mən gedib bir-iki saat yatım, günorta yenə də qospitala qayıdacam.
-Yaxşı sevgilim, özünü çox çox üzmə, yaxşı?-Sevinc yenifdən əlini onun üzünə apardı.-Dualarımız onunladır, inşallah tezliklə özünə gələr.
-Amin.-deyə Yusif əlini onu əlinin üstünə qoydu.-Yuxumua gəl ha.-deyə ona göz vuraraq pilləkənlərlə yuxarı qalxmağa başladı.
Saat doqquza yaxınlaşırdı. Səhər yeməyi üçün