süfrəni hazırlayan Sevda digər tərəfdən də bacısını səsləyirdi. Sevil saçlarına əl gəzdirə-gəzdirə otağından çıxdı.
-Mama durmayıb?
-Durub, aşağı düşdü.
-Necə görünürdü?
-Vallah “yaxşıyam” deyirdi.
-Gərək bu gün onun dərmanlarını alım. Dünən o qədər aptek gəzdim, amma tapa bilmədim. Hələ iş üçün də baxmalıyam. Zülüşgil tərəfdə bir mağazaya satıcı qız axtarılır, gərək ora dəyim.-Sevil danışa-danışa saçını yarım-yarımçıq hörüb evin çöl qapısına yaxınlaşdı.
-Düz əməlli çörək ye, sonra evdən çıx. Yenə də bir klok dərmanla üstümə qayıtma.
-Sus, səncanı, mama eşitməsin.-Sevil geri dönüb əlini dodaqlarının üstünə apardı.
-Mamanın eşitməsini istəmirsənsə, qarnını doyurmamış evdən çıxma.
-Yaxşı, marahat olma.-Sevil dünəni xatırlayaraq əlini illərdən bəri ilk dəfə boş qalan sinəsinə apardı-Sən də məni qoyub getdin.-deyə köks ötürdü.
-Onun itməyi yaxşı oldu. Şəxsən mən sevindim.-deyə Sevda soyuqqanlılıqla dilləndi.
-Sevda, Sevda, niyə elə deyirsən? Sən ki onun mənim üçün necə...
-Necə nə? Dəyərli? Sevil, gözünü aç, həyatı gör biraz. Həyat o sepdən ibarət deyil. Sən bir heçi gözləyirsən, Sevil. Bir heçin ümidilə yaşayırsan.
-Mən heç kimi gözləmirəm.-Sevil ağlamsınaraq səsini qaldırdı.
-Gözləyirsən! Sənin özündən xəbərin yoxdur, bacı!-Sevda da səsini qaldırdı.-Hər axşam bir sən idin, bir də o dəyərli sepin. Dəli kimi onunla danışırdın. Üç il keçib e, bacı, üç il. Üç ilə üç min dənə qız dəyişib, sən isə..-Sevda susub ah çəkdi, sonra daha sakit şəkildə,-Xəlillə evlənsəydin, bəlkə biraz ağıllanardın, fikrin ərinin yanında olardı. O axmaq da türməyə düşməyə vaxt tapdı.
-Onun adını çəkmə!-Sevil dişlərini qıcayaraq səsini qaldırdı.
Elə bu vaxt Xalidə xala çöl qapıdan içəri girdi. Onsuz da bu həyatda xoş gün görməyən bu qadını bir ilə yaxın idi ki, tutulduğu xəstəlik daha da əldən salmış, qocaltmışdı.
-Nə olub, a qızlar?-deyə maraqla qızlarına baxdı.
-Mamiş, durmusan?-Sevil anasını qucaqlayaraq yanağından öpdü.
-Bacnla niyə yola getmirsiniz, yenə də?
-Yox, niyə