ə yola getməyək ki?-deyə Sevil bacısına göz-qaş eləyərək-Prosto o yenə də mənə sataşırdı, deyir ki, süd istəyirsən? Mən də qışqırıram ki, onun adını çəkmə, iyrənirəm.-dedi.
-Hə mama, neyləyim, bunu cırnatmaqdan xoşum gəlir də.-deyə Sevda heç nə olmamıştək dilləndi.
-Dalaşmayın, bir-birinizi incitməyin. Bizim burada bir-birimizdən başqa kimimiz var ki, burada?-deyə Xalidə xala köks ötürərək qızlarını qucaqladı.
Ayanın qəza xəbərini televizordan eşidən Asya vaxt itirmədən Sevincə zəng eləyib ona da xəbər vermişdi. Hər ikisi bu olanlara inana bilmir, telefonda qarşılıqlı ağlaşır və nə edəcəklərini düşünürdülər.
Xəstəxanada isə gecəyə nisbətən sakitlik idi. İlkinin cənazəsi səhər tezdən evinə yola salınmışdı. Doğrudan da ağır idi:bir gün əvvəl evindən bəy libasında çıxan oğlan bir gün sonra kəfəndə, çiyinlərdə evinə gətirilirdi. Bir gün əvvəl toy karvanı düzülən həyətdə indi yas çadırı qurulmuşdu. Bu səbəbdən də xəstəxanada sadəcə Xəyal qalmışdı. O da səhərə kimi Xatirənin, Ayanın və İlkinin atasının sağ qalması üçün dua etmişdi. Sənubər xala gecədən bəri neçə dəfə zəng eləyib ona evə gəlməsini, Gülayın onu istəməsini desə də, o gəlmək istəmədiyini deyərək Gülayına yaxşı baxmağı anasına tapşırmışdı. İndi də həkimin sadəcə beş dəqiqəlik icazəsilə Xatirənin yanında idi. Bir əlilə əlini tutmuş, digərilə saçlarını oxşayaraq onunla danışırdı.
-Bu günə qədəl tək istəyim məni sevməyin olub. Amma indi inan ki, bu vecimə deyil. Məni sevməsən, üləyin başqasında olsa da ola. Təki məni qoyub getmə, təki yanımda ol. Sənə bi şey olsaydı...mən yaşaya bilməzdim, alxanca gələldim. Vallah gələldim. İnan heç Gülay da qulağıma olmazdı. Sən olmayandan sonla dünya cənnət olsun, nə vecimə? Nə ola, tez oyan. Bax, qızımıza da söz velmişəm, ananı gətiləcəm demişəm. İndi mən sənsiz onun evə qayıda bilmələm. Oyan nə olal, bi yeldə gedək...
Xəyal çölə çıxanda dəhlidə çaşqınlıq və təlaşla yerlərində vurnuxan, o tərəf-bu tərəfə baxan Sevinclə Asyanı görüb duruxdu.
-Qızla, neyləyisiniz