çarpayının üstünə düzüb Əlinin çarpayısında oturub bir xeyli otağa göz gəzdirdi. Birdən gözü çarpayı ilə lampa masasının arasına ilişib qalmış ağ bir şeyə sataşdı. Maraq onu bürüdü. Əyilib onu götürdü. Açıqcaya bənzəyirdi. Əli ilə yoxladı. İçində də nəsə var idi. Əvvəl tərəddüd eləsə də sonra açıb içinə baxmağa qərar verdi. Bükülü bir kağız var idi. Onu da açdı. Orada bunlar yazılmışdı:
“Səni gördüyüm, tanıdığım ilk günnən ürəyimdə pozulmaz bir cığır açmısan. O cığır ki, həyatımın axarını xoşbəxtliyə aparır. O cığır ki, hər sınaqdan üzüağ çıxmağa kömək edən bir insana aparır. O insan sənsən. Sən mənim üçün hər şeydən vacibsən. Mən hər şeyi səninnən öyrəndim. Səninnən öyrəndim maneyələrdən aşmağı. Bəlkədə bu sətirlər sənə mənasız gələ bilər. çünki bircə sevgi məktubunu yazmağı səndən öyrənə bilmədim. Amma təkcə hisslərimi mənnən öyrənməyini istiyirəm. Oxu onda:
Ayrılığ ölümdü, səndən ayrılsam.
Yenidən yaşamağ mənimçün deyil.
Axı hiss etməsən səni qəlbimdə
Niyə boş dünyanı edirəm seyir?
SƏNİ SEVİRƏM!
Oxuduqlarına inana bilmirdi. Yəni, bu məktub onun üçün yazılmışdı. Yəni, sevgisi qarşılıqlı idi? Birdən təqvimi xatırladı. Bu gün 14 fevral-sevgililər günü idi. Əli də bu gün onların gələcəklərini bilirdi. Hə, bu başqa cür ola da bilməzdi. Məktubu qatlayıb açıqcaya, açıqcanı isə tapdığı yerə geri qoydu.”
Ayan bu gün qarşılaşdığı xoş surprizi hələ ki, heç kiminlə bölüşmək fikrində deyildi. Heç anasına da demək istəmirdi. Əgər Əli bunu beləcə gizlincə edibdə deməli, hələ ki, hamının xəbəri olmasından çəkinir. Olsun, əsas odur, o da məni sevir. Özü nə vaxt lazım bilsə, onu hamıya deyər.”deyə öz-özünə düşündü.Yusif mətbəxdə nahar edirdi. Birdən Nuridə xala əlində telefon mətbəxə doğru gəlməyə, onu səsləməyə başladı.
-Yusif, a bala, bax görüm, deyəsən mesajdır.
Ağzı dolu halda telefonu götürüb ekrana baxdı. Mesaj Əlidən idi. “Gozun aydin. Mektubu tapmisam. Axsam hazirligdan cixanda Sevince verecem ki Ayana versin. Sen neylele bildin?” oxuyub gelə-gelə başını