əlimdən gələni eləyəcəm. Amma onu da deyim ki, Məlahət xala öyrənib, bayaq zəng eləmişdi. Uje yoldadırlar, gəlirlər.
-Yaxşı da? Heç olmasa, gələndə mamaya heç nə bəlli eləməsinlər.
-Elə özü də mənə tapşırdı ki, Məleykəyə heç nə demə. Mən özüm bir bəhanə uyduracam. Yaxşı Hüseyn, deyəsən uşaq ağlayır, mən gedib baxım, sonra mama oyanar.
-Yaxşı, canım. Sən olmasaydın, mən neyləyərdim?
-Mən olmasaydım, başqası olacaqdı. Nə isə, söhbətə tutma. Hələlik.
-Hələlik.
Əlinin xəbərini eşidən Kənanla Ələddin onun yanına getmək üçün dayanacaqların birində marşrut gözləyirdilər. Bu vaxt dayanacağa çatan marşrutdan yanında bir qızla düşən Leylanı gördülər. Ələddin onu görməyinə sevinməyə macal tapmamış yanındakını görüb duruxdu, narahat şəkildə yerində vurnuxmağa başladı. Onun bu halı Kənana qəribə gəlmişdi. Leyla isə artıq onlara çatmaqda idi.
-Salam, necəsiniz?-Leyla da öz növbəsində Kənanı gördüyünə sevinmişdi.
-Salam, sən necəsən?-onun salamını alan Kənan yanındakını işarə eləyib,-Qohumdur, tanışdır?-deyə soruşdu.
-Əmim qızıdır, İlahə.-Leyla üzünü təəccüb və maraqla Ələddinə baxan əmisi qızına tutdu.-İloş, tanış ol, sinif yoldaşlarım Kənan, Əl...
-Mən bu oğlanı tanıyıram,-İlahə ona sözünü bitirməyə imkan vermədənm Ələddini göstərdi,-sənə danışmadım, dünən qapını açan kimi biri surpriz deyə qışqırdı, sonra da qapının qapının ağzında yıxıldı deyə? Bu elə həmin oğlandır da.
-Doğrudan?-Leyla özünü saxlaya bilməyib Ələddinə baxaraq gülməyə başladı.
Kənan da təəccüblə bir qıza, bir də Ələddinə baxır, gülürdü. Ələddin isə pərt şəkildə gözlərini yerə dikərək ayaqları ilə yer sürtürdü. Onu belə pərt eləyən isə Leylanın gülməyi idi.
-Gülməyin, nəyə gülürsünüz?-İlahə onu belə görüb digərlərinə acıqlandı.-Dostugilə gəlirmiş, qapıları səhv salıb. Bir də ki, mənim əlim kəsilmişdi, sən demə bu yazığı da qan tuturmuş.
-Nə isə,-Leyla özünü birtəhər ələ almağa çalışaraq,-səncanı bağışla, Ələddin.-dedi. Sonra daha da ciddiləşib-Hara gedirsiniz?-deyə soruşdu.
-Qospitala, Əlinin