kontaktlara baxmağa başladı. Elə bu vaxt tənginəfəs pilləkənləri çıxan Mehdi dəhlizdə göründü. Onları görüb:
-Yusif, İsmayıl, Əli necədir?-deyə onlara sarı getdi.
-Mixaylo, sən haradan öyrənmisən?-deyə Yusif təəccüblə bir ona, bir də İsmayıla baxdı.
-Yaxşı sinifyoldaşınız da, zəng eləyib xəbər vermisiniz axı. –Mehdi incik şəkildə dilləndi.-Haradan öyrənəcəm, radiodan. Öyrənən kimi də işdən icazə aldım. Sizə zəng eləyəcəkdim, yolda Sevincgili gördüm, onlar dedilər buranı. Ayan da avariya düşübmüş.
-Demə, demə, başımızı itirmişik.-Yusif təəssüflə başını buladı.
-Mixaylo, sənin qan qrupun hansıdır?-Hüseyn ümidlə ona baxdı.-Qurban olum, de ki, mənfi ikidir.
-Əliyə lazımdır? Vallah olsa bütün qanımı verərəm, amma məndən üçdür. Tapa bilməmisiniz ki?
-Əslində Ra...-onu göstərmək üçün arxaya çevrilən İsmayıl onu görməyib,-bıy, bu hara getdi?-deyə təəccüblə yanındakılara baxdı.
-Bəlkə içəri keçib?-deyə Yusif qanvermə otağının qapısını aralayaraq içəri boylandı və özü də içəri girə-girə digərlərinə ardınca gəlmələrini işarə elədi.
Biraz sonra hər şey bəlli oldu. Yusifgilin başı Mehdi ilə söhbətə qarışan ara Ramin yenə içəri qayıtmış və tibb bacısına yalvar-yaxarla halının pisləşəcəyi təqdirdə bütün məsuliyyətin ona aid olduğunu bildirən izahat yazmış və Əli üçün qan vermişdi. Elə Yusifgil onun yoxluğunun fərqinə varıb otağa keçəndə Ramin izahatı yazmaqla məşğul idi. Hüseyn isə sevincindən az qala ağlayır, ona necə təşəkkür edəcəyini bilmirdi.Olanlardan on günə yaxın vaxt keçmiş, cırhacırlı avqust başlamışdı. Artıq bir həftədən sonra özünə gələn Əlinin vəziyyəti isə get-gedə yaxşılaşırdı. Onun oynamasına doğmalarını sevindirmişdi. Belə ki, Əli ora düşəndən bəri palatası bir gün də boş qalmır, gəlib-gedən əksik olmurdu. Hətta Raminlə Xəyal da onun ziyarətinə gəlmişdilər. Lakin heç biri ona Ayan haqqında heç nə deməmişdi. Oğlunun vəziyyətini o yaralanandan bir neçə gün sonra öyrənən Məleykə xala isə qospitalla xəstəxana arasında qalmışdı. Xatirə ilə Ilkinin atası da