a oyanmışdılar. Təkcə Ayının vəziyyətində dəyişiklik yox idi.
Marşrut növbəti dayanacağa çatanda Ələddin ilk minənlərdən olan Ilahəni görcək narahat şəkildə ayağa qalxıb ona yer verdi. Onu görüb üzündə güllər açan Ilahə təşəkkür edib oturdu, lakin çox keçmədi ki, ayaq üstdə qalan başqa bir qadını görüb ayağa duraraq yerini ona verdi. Bu Ələddinlə danışmaq üçün yaxşı fürsət idi. Bir əli ilə tutacaqdan tutub üzü pəncərəyə dayanmış Ələddinə sarı bir-iki addım atdı.
Çəkinə-çəkinə:
-Salam, necəsiniz?-deyə soruşdu.
-Yaxşıyam sağolun. Siz necəsiniz?- deyə Ələddin güclə gülümsəyərək cavab verdi.
-Mən də yaxşıyam. Şeyy...ee...mən keçən dəfəkinə görə sizdən üzr istəyirəm.
-Nəyə görə?-Ələddin qaşlarını çataraq ona baxdı.
-Astanovkada qarşılaşmışdıq e, mən, Leyla, siz Kənan. Onda mən sizi bir gün əvvəl gördüyümü deyəndə Leylagil gülməyə başladılar, sonra da siz pərt oldunuz. Inanın ki, o gündən bəri mən özümü çox pis hiss eləyirəm.
-Yox, yox, o nə sözdür? Mən pərt olmadım ki, prosto sinif yoldaşıma görə narahat idim, ona görə elə fikirli idim.-Ələddin özünü o yerlərə qoymurdu.
-Bunu bilməyim yaxşı oldu, heç olmasa vicdanım rahatlaşdı. Sinif yoldaşınız necə oldu, sağaldı?
-Şükür Allaha, özünə gəlib indi, yaxşıdır.
-Çox şükür.
-Leyla haradadır, sizinlə deyildi?-Ələddin çəkinə-çəkinə soruşdu.
-Biz həmişə bir yerdə olmuruq ki. Prosto keçən dəfə bizdən onlara gedirdik, ona görə bir yerdə idik.
-Hmm, lap yaxşı.-deyə yüngülcə köks ötürən Ələddin fikirli-fikirli başını yelləyə-yelləyə üzünü yenidən pəncərəyə tutdu və yolboyu onlar demək olar ki, heç nə danışmadılar. Ələddin gözünü pəncərədən, Ilahə isə ondan çəkmirdi.
Sevil artıq on günə yaxın idi ki, kiçik kitab-dəftər dükanında işə başlamışdı. Dükan Züleyxagilə yaxın olduğundan o da vaxt tapdıqca ona baş çəkirdi. Züleyxa yenə Sevilin yanında idi və onlar söhbət edirdilər ki, bu vaxt qapı açıldı və Sevinc içəri girdi.
-Bıy, Sevinc?-deyə Sevil onu görüb sevincək ayağa qalxdı.
-Qızlar, necəsiniz?-Sevinc mehribanlıqla