yaxınlaşıb onlarla görüşdü.-Yeni işin xeyirli olsun, gözəlim. Keçən dəfə yolda Zülüşü gördüm, o dedi. Gəlmək istəyirdim, amma qismət bu günə imiş.
-Çox sağol, xoş gəlmisən.
-Ayan necədir, Sevinc?-deyə bu vaxt Züleyxa dilləndi.
-Ayandır da,-bayaqdan gülümsəyən Sevincin üzünə yenə bulud çökdü, ah çəkərək,-hələ də yatır.-dedi.
-Caan, keçən dəfə Zülüşdən eşitdim, pis oldum. Bəs həkimlər nə deyir?
-Nə deyəcəklər, dua eləyin ki, oyansın. Deyirlər ki, bizim də əlimizdən bir şey gəlmir.
-Hansı xəstəxanada yatır? Biz Sevillə onun yanına getmək istəyirik.
-Yox ay, Zülüş, hara gedirsiniz? Yanına ailə üzvlərindən başqa heç kimi buraxmırlar. Allah qoysa, oyansın, evə çıxsın, sonra yığışıb bir yerdə gedərik.
-Amin. Təki.-deyə qızlar ah çəkdilər.
Ismayılla Kənan Ismayılın atasının maşını ilə evə qayıdırdılar.
-Zərifə ilə ayrıldınız, hə?-deyə Ismayıl çəkinə-çəkinə Kənana baxdı.
-Hə, uje bir aydır,-Kənan köks ötürüb sözünə davam elədi,-atası imkan vermədi.
-Atası? Onun atası ölməmişdi?
-Yoox, amma ölən kimi bir şey idi. Türmədə idi. Çıxandan sonra ata olduğu yadına düşdü, qeyrətləndi də, guya. Qızından əl çəkim deyə üstümə adam göndərib məni döydürdü də. Sonra evdəkilər xəbər tutub polisə vermək istədilər, mən qoymadım. Zərifəyə görə. Bu dəfə də evdəkilər üstümə düşdülər ki, o qazdan ayrılacaqsan. Amma mən ayrılmaq istəmirdim. Elə Zərişin özü də dedi ki, ayrılsaq yaxşıdır, atam qardaşımdan da betərdir. Mən istəmirəm ki, sənə bir şey olsun. Vo obşim, sevə-sevə ayrıldıq.-danışdıqxa Kənanın səsi titrəyir, nəfəsi daralırdı.
-Qismət belə imiş,-onun pis oluduğunu görən Ismayıl əlini onun çiyninə vurdu,-bəzən bəzi şeylər bizdən asılı olmur.
Bir müddət heç biri danışmadı. Sonra Kənan ağlına nəsə gəlmiştək üzünü Ismayıla tutdu.
-Mən sənə çoxdandır bir şey demək istəyirdim, amma tərslikdən səni görəndə yadımdan çıxırdı. Qoy yadıma düşmüştək deyim.
-Hmm, nədir o elə?-Ismayıl maraqla ona baxdı.
-Sən keçən dəfə Sevili xəstəxanaya gətirmişdin e, biz də orada