iynə-dərmanlarına, evin yükünə kömək eləyir. Elə sənin qabağına çıxan gün də iş axtarırmış.
Ismayıl isə bu qədər danışığın qabağında dinmir, gözünü yoldan çəkmirdi. Onun laqeydliyini görən Kənan yenidən maraqla ona baxıb:
-Nəsə deməyəcəksən?-deyə soruşdu.
-Nə deməliyəm?-Ismayıl yalnız indi ona baxıb kinayə ilə soruşdu-Bunları mənə danışdığın üçün sənə təşəkkür eləməliyəm? O insan məni maraqlandırmır, mən o dəftəri çoxdan bağlamışam. Səni bilmirəm amma mən keçmişimlə yaşayan insan deyiləm. Keçmişimlə ədavət də aparmıram. Keçmiş keçmişdə qaldı.
Bu dəfə susmalı olan Kənan olmuşdu. Ismayılın bu laqeydliyi və özünü müdafiə edərcəsinə danışması isə sadəcə daxili gərginliyini boğmaq üçün idi.
Qardaşı özünə gələndən bəri üzü gülməyə başlayan Hüseyn indi də palatada, onun yanında idi. Birdən qapı açıldı və Məleykə xala üzündə təbəssüm içəri girə-girə:
-Mənim igid oğlum necədir bu gün?-deyə Əlinin halını xəbər aldı.
Səni gördüm lap yaxşı oldum, anam.-deyə Əli də anasını görcək gülümsədi.
-Indi daha da yaxşı olacaqsan. Tap görüm, sənə kimi gətirmişəm?-artıq içəridə olan Məleykə xala bunu deyərkən gülə-gülə həm də çölə baxırdı.
-Kimi?-deyə Əli də reflektiv olaraq gülümsəyir, bir anasına, bir də qardaşına baxırdı.
-Ayanı gətirmişəm e, Ayanı.
ayının adını eşitməsilə Əlinin özündən ixtiyarsız dikəlib qapıya boylanması bir oldu.
-Ayanı?-deyə gözləri parıldadı.
Içəri girən həqiqətən də Ayan idi, amma Əlinin xalası qızı olan Ayan. Onu görcək bayaqdan az qala qanadlanıb uçan Əlinin sanki qanadlarını qırdılar. Dodaqları yığıldı, qaşları çatıldı. Əsəbi halda yerində vurnuxaraq qardaşına baxdı. Qardaşı ondan daha sakit görünürdü, olan görə də səbrli olması üçün Əliyə göz-qaş eləyirdi. Artıq on gündən çox idi ki, xalasıgil burada idi və Əli də bunu bilirdi. Amma nədənsə indi anası Ayan deyəndə ağlına qeyri-ixtiyari öz Ayanı gəlmişdi. Amma onun gəlməyəcəyini də bilirdi. Və yavaş-yavaş gözü qapıda qalmağın nə demək olduğunu başa düşürdü. Illər əvvəl Ayanı da onu belə