n onlarsız yaşaya bilmərəm.
Palatada tək qalan Əli telefonda Mehdi ilə danışırdı.
-Yaxşıyam Mixaylo, sağol. Bu gün dünənə baxanda biraz babatam.
-Şükür Allaha səsin də günü gündən yaxşı gəlir. Qardaş, üzrlü say, işdən heç cür icazə ala bilmirəm. Bazar günləri də sənin yanına buraxmırlar. Allah qoysa evə çıx, yanına gələcəm.
-Narahat olma, Mixaylo. Gəlmiş qədər varsan. Hər gün zəng eləyirsən də, daha nə olsun?
-Yaxşı, mən səni çox tutmayım. Obeddən işə qayıdıram. Özünə yaxşı bax, hələlik.
-Hələlik Mixaylo, sən də sağol.
Sağollaşıb telefonu sol tərəfindəki masanın üstünə qoymaq istəsə də birdən ağlına nə gəldisə qoymadı. Telefonu əlində oynada-oynada düşüncəli halda:
-Görəsən bunda meqabayt qalmışdı?-deyə öz-özünə pıçıldadı. Elə bu düşüncə ilə də menyudan internet bölməsinə, oradan da imeyl və potunun təkrar yığıb feysbuka girdi. Çoxdandır feysdə olmadığından en qədər mesaj və bildirişi var idi. Mesajları demək olar ki dostluğunda olan əsgər yoldaşlarından idi. Bir-ikisinə cavab yazdıqdan sonra bildirişlərə daha rahat baxa bilmək üçün əsas səhifəyə girdi. Təzə paylaşımların içərisində Yusifin bir neçə gün əvvəl Sevinclə çəkdirdiyi və hər ikisinin işarələndiyi şəkillər var idi.
Əli üzündə təbəssüm şəkillərdən bir neçəsini bəyəndi. Birdən necə oldusa ox Sevincin adı olan linkin üstünə basıldı və onun profili açıldı. Geri çıxmaq istəsə də başqa şəkillər də diqqətini çəkdi və aşağıya doğru irəliləməyə başladı. Birdən gördüyü bir paylaşım daha çox diqqətini çəkdi və o gözləri bərəlmiş, nəfəsini tutmuş halda yazılanı təkrar-təkrar oxumağa başladı. "Gözəl bacım, dünən səni ağ gəlinliklə yola salanda bu gün səndən bu xəbəri alacağımızı gözləmirdik. Bizi qoyub getmə, Ayan, nə olar?!" Dəli kimi yerində vurnuxdu. Ağlasınmı, ya vurub dağıtsınmı, bilmədi. Statusa bir də baxdı.-Allahım, nə olar, yox! Zarafat olsun, yalan olsun, yuxu olsun! Nə olar, yox!-qapıya boylanaraq çölə səsləndi.-Yusif?! Hüseyn?! Yusif!-ikisinin də burada olduğunu bilirdi.
-Nə olub?-lakin içəri