desək birinci sinifdən bəri istəyib. Amma bu on bir il ərzində cəsarət eləyib ona ürəyini aça bilməyib. Sonra məktub yazmaq qərarına gəlib. Amma tərslikdən məktubu həmin gün evdə qalıb və indi sən də deyirsən ki, o məktubu mən oxumuşam. Sonra başqa problemlər də yaranıb, dəqiq bilmirəm, arada başqa qız olub, ya nə, bunların arası dəyib. Günlərin bir günü Əli məktəbdə başqa oğlanlarla dalaşanda necə olubsa qız araya girib, bıçaq da buna dəyib, qız ağır yaralanıb. O gün, bu gün, Əli qızdan əl çəkməli olub. Hüseyn deyir ki, bu hadisələr olan ara Əli çox pis vəziyyətdə idi, depressiyaya düşmüşdü. Nə illah eləyirdim, mənimlə danışmırdı. Universitetə hazırlaşırdı, heç girə də bilmədi, sonradan peşə məktəbinə getdi.
-Bəs xala bunları bilir?-bayaqdan qulaq asan Ayan köks ötürərək soruşdu.
-Hə, amma heç vaxt razı olmayıb. Çünki uzun müddət qızın anası ilə iş yoldaşı olublar və araları heç də yaxşı olmayıb.
-Bəs indi o qız haradadır, ailəlidir, ya...
-Xəstəxanadadır.-deyə bu dəfə Gülnar gözlərini zillədiyi nöqtədən çəkməyərək köks ötürdü.
-Xəstəxanada? Niyə?
-Əli yaralanan gün qızın toyu olubmuş. Amma toydan evə qayıdanda qəzaya düşüblər, bəy ölüb, qız da ağır yaralanıb. Indi də komadadır.
-Əli bilir?
-Heç Əliyə demək olar? Əliyə də qızın qardaşı qan veribmiş, Hüseyn onda öyrənib. Həm də ki qız mamanın işlədiyi xəstəxanadadır.-Gülnar gözlərini yerdən çəkib Ayana baxdı.-Bax, sən istədin, mən danışdım. Amma nə olar, sənə dediyimi heç kim bilməsin. Sən də unut. Görürsən ki onlar bir-birilərinə qismət deyillər. Nə bilirsən, bəlkə hər şey elə sənin ürəyincə olacaq?
-Narahat olma, heç kim heç nə bilməyəcək. Bir də düz deyirsən, hələ bilmək olmaz. Kimə niyyət, kimə qismət.-deyə Ayan adaşı və eyni zamanda rəqibinin şəklinə baxaraq qərarlı şəkildə başını yellədi.
Aradan keçən bir neçə gündə Əlini qospitalda saxlamaq nə qardaşı, nə də dostları üçün asan oldu. Elə hey durmadan "Məni onun yanına aparın." deyirdi. Illər əvvəl barışmalı olduğu taleyinə indi üsyan eləyir,