r çıxarmış.-deyə Xatirə məmnun şəkildə dodaqlarını büzdü.
-Pah, nə olub ki mənə? Sən elə məni bəyənmə, sən elə mənə mız qoy. Çoxbilmiş.
-Bəyənmirəm də, onsuz da bə-yən-mi-rəm! Zəhləmgetmiş.
Xəyal nə fikirləşdisə əlindəki paltarı bir kənara qoyub gəlib onun yanında oturdu.
-Bəyənmə də,-deyə yarıciddi, yarıincik dilləndi,-çox da vecimə idi? Alma yaşılı sevi deyə yaşıl da almanı sevməyə məcbul deyil ki.-əlini tutdu.-Mən özümə söz velmişəm, sən məni sevsən də, sevməsən də mən bunu özümə dəld eləməyəcəm. Çünki mən başa düşdüm ki sənin sevgin olmadan yaşaya bilələm, amma sən olmadan yaşaya bilmələm.
Xatirə onun bu sözləri qarşısında dinə bilmədi. Sadəcə yaşarano gözlərini qaçıraraq silməyə cəhd elədi. Amma Xəyal bunda da ondan cəld tərpəndi. Yenə eyni şeylər olurdu:Xatirə yenə də sevgidə xəsisliyini, Xəyal isə ürəyinin böyüklüyünü göstərirdi. O yenə də bu böyük ürək sahibinə aşiq olur, öz xəsisliyinə görə isə utanırdı.Xəstəxananın həyətinə ayaq basdığı andan Əlinin içində qəribə bir həyəcan baş qaldırmışdı. Ürəyi tələsir, əl-ayağı əsirdi. Baş qaldıran həm də bu xəstəxana ilə bağlı xatirələri idi. Xoş olmayan xatirələr. Üç il əvvəl. Aprel günü. Bıçaqlanma. Ayan. Qan qoxusu. Xatırladıqca burnuna yenidən həmin qan qoxusu gəldi. Başının fırlandığını hiss eləyərək özünü əl ağacına dayayıb güclə dayandı.
-Əli, nə oldu?-deyə bu an Hüseyn onun qolundan tutub təlaşla soruşdu.-Narahatsansa qayıdaq.
-Yaxşıyam, qorxma.-gözlərini yumub-açan Əli özünü gümrah göstərməyə çalışdı.-Mən bura qayıtmaq üçün gəlməmişəm. Gedək.-deyə yoluna davam elədi.
Binaya daxil oldular. Pilləkənlər. Bu pilləkənlər onu Ayana aparırdı, illər əvvəl olduğu kimi. Amma bu dəfə yarıdan yıxılmaq yox idi. Geri qayıtmaq da yox idi. Bu pilləkənlərdə itirdiyi sevgisini, üz döndərdiyi taleyini geri qazanmalı idi. Bunları düşünə-düşünə pillələri qalxsa da içində yenə də bir qorxu var idi. Amma bu dəfə qorxduğu başına gəlmədi. Artıq Ayanın olduğu mərtəbənin dəhlizində idilər.
-Sən burada dayan, mən gedib Xəyalı