tapım.-deyə Hüseyn dəhlizdəki qapılara baxa-baxa getdi.
-Zəng elə də, hara gedirsən?-Əli onun arxasınca səsləndi.
-Zəng eləmişəm, götürmür. Sən orada dayan.
Əli gəlib-gedənə mane olmasın deyə özünü divara verdi. Özü ilə bərabər başını da divara söyləyib gözlərin yumaraq dərindən nəfəs aldı.
-Buradasan, bilirəm ki buradasan.-deyə öz-özünə pıçıldadı. Sonra gözlərini açaraq diqqətlə otaqları nəzərdən keçirdi.-Bəs harada?
Elə bu vaxt pilləkəni çıxıb dəhlizə burulan tanış simanı gördü. Başı ilə salam verdi
-Sən...Məleykənin oğlu deyilsən?-deyə onun salamını alan həkim geri qayıdıb diqqətlə ona baxdı.
-Bb...bəli.
-Sən əsgərlikdə yaralanmışdın deyəsən. Yazıq Məleykə dəli olmuşdu. Indi necəsən?
-Hə, yaralanmışdım.-deyə Əli əl ağacını göstərdi.-Amma indi yaxşıyam.
-Lap yaxşı. Bəs niyə buradasan? Maman axşamüstü gələcək.
-Eee..şey...mən əslində Aya...
-Südabə həkim,-bu vaxt Xəyal özünü yetirdi,-o bizim tanışdı.
Südabə həkim maraqla bir Əliyə, bir də Xəyalla Hüseynə baxdı. Xəyal yaxınlaşaraq onu azca kənara çəkdi və qulağına nəsə pıçıldamağa başladı. Xəyal dedikcə həkim də heyrətlə qaşlarını çatır və Əliyə baxırdı. Nəhayət Xəyal onun məsələdən agah edib qurtardı.
-Belə de,-deyə həkim maraqla dodaqlarını büzdü,-bilirsən cavan oğlan,-deyə sonra təəssüflə Əliyə baxdı,-bəzi şeylər məndən asılı deyil. Bunlar ailəvi məsələləədir. Rəhmətlik Ilkinin anası mənimlə işləyir, bu qız hələ də onların gəlini sayılır. Yəni yaxşı çıxmır.
-Başa düşürəm.-deyə Əli yüngülcə köks ötürüb başını aşağı saldı.
Xəyalla Hüseyn də məyus şəkildə bir-birilərinə baxdılar. Südabə həkim aralanıb getməyə başladı. Amma sonra nə düşündüsə geri döndü.
-Bu qız onsuz da komadadır, ya oyanacaq, ya da ki... Gəl mənimlə.-deyə Əliyə işarə elədi.
-Nə?-ümidini tamam üzmüş Əli bunu eşitcək təəccüb və sevinclə ona baxdı.
-Onu görmək istəmirsən?
-Iss...isstəyirəm.
-Onda mənimlə gəl. Amma sadəcə beş dəqiqə və elə elə ki Ayan oyansın.-deyə həkim ona göz vurdu.
Bəli, bu yol Ayana gedirdi. Həkimin