n arxasınca düşüb getməyə başlayan Əli üçün nədənsə dəhlizdən palataya qədər olan bu beş-altı addımlıq yol bitmək bilmirdi. Nəhayət Ayanın olduğu reanimasiyanın qapısı açıldı və Südabə həkimlə Əli ard-arda içəri girdilər. Bu görüş, bu səhnə üçün Əli özünü çox hazırlamış, həyəcanlanmayacağına dair həm qardaşına, həm də özünə söz vermişdi. Lakin içəri girib Ayanı görər-görməz hər şeyi unutdu. Əl-ayağı yerdən kəsildi, ürəyi uçundu. Özünü divara söykəyib dolmuşdu gözlərlə ona baxdı. Bir anlıq elə bildi ki yuxudadır. Ayanı sonuncu dəfə hündür bir qayalığın üstündə, uçurumun dibində görmüş, son anda əlini tutaraq yıxılmağa qoymamışdı. Kim bilir, bəlkə bu da yuxu idi? Bəlkə Ayan yenə də uçurumun dibində idi?
-Orada durma, gəl otur.-deyə Südabə həkimin səsi onu ayıltdı. O, Ayanın çarpayısının yanındakı stulu işarə eləyərək onu çağırırdı. Əli söykəndiyi yerdən aralanıb stula yaxınlaşdı və yavaş-yavaş oturdu.-Çalış, onunla danışasan.
-O məni eşidir ki?
-O məni eşidir ki?
-Onu dəqiq bilmirik, amma sən yenə də danış. Ona təsir eləyə biləcək nəsə də, nəyisə yadına sal. Bu hansısa bir mahnı, əhvalat, ya da bir neçə kəlmə söz ola bilər. Onun şüuraltına təsir eləyə bilsən, bəlkə bu da oyanmağına kömək edər. Bu sizin nə qədər yaxın olmağınızdan asılıdır. Əgər nəsə tərpəniş hiss eləsən, tez məni çağır, çöldəyəm.-deyə həkim yavaş-yavaş qapıya yaxınlaşdı.
-Çox sağolun, həkim.
-Dəyməz.
Südabə həkim bunu deyərək çıxdı. Əlinin ürəyi isə yerindən çıxacaq kimi döyünür, olanlara inanmırdı. Artıq Ayanla arasında heç bir maneə, məsafə qalmanmışdı. Bu artıq yuxu da deyildi. Bir müddət deyəcəklərini unudub onu izlədi. Özündən ixtiyarsız gözləri yenə doldu. Sonra özünü ələ alıb:
-Ayan,-deyə astaca onu səslədi,-Ayan, bilirəm ki məni eşidirsən, burada olduğumu da bilirsən. Amma məndən incimisən. Haqlısan da. Mən illər əvvəl səni burada qoyub getmişdim. Qaçmışdım... Sən hər gün məni həsrətlə gözləyəndə, mən hər gün səni unutmağa çalışırdım.
Amma sənin mənə nifrətin artdıqca mənim də sənə